ΦAOS SATORI

Πλανητης Γη.

2012-01-29T14:57:00.002+02:00

.

.

Ξέρεις κάτι; η Ελλάδα πεθαίνει... / Το Βλέμμα του Οδυσσέα - Ulysses´Gaze

2012-01-28T20:43:00.000+02:00

"Πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας.

Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα... και πεθαίνουμε...

Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα!

Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο.

Μωρή φύση μόνη σου είσαι,
μόνος μου είμαι κι εγώ...
πάρε ένα μπισκότο".

Θανάσης Βέγγος - Θόδωρος Αγγελόπουλος "Το Βλέμμα του Οδυσσέα"

.
.

Τραγουδι (κιρταν) με το σανσκριτικο μαντρα lokah samastha sukhino bhavanthu

2012-01-22T02:17:00.001+02:00

.
.

Ας Φέρουν οι Δυνάμεις του Φωτός φώτιση στο ανθρώπινο γένος.

Ας απλωθεί παντού το Πνεύμα της Ειρήνης.

Είθε να συναντηθούν παντού οι άνθρωποι καλής θέλησης μ'ένα πνεύμα συνεργασίας .

Ας ζήσουμε συντομα σε έναν καλύτερο κόσμο, με σωματική υγεία , διαύγεια νου, καθαρή καρδιά και δύναμη ψυχής!

Ολα αλλάζουν και μεταβάλλονται τείνοντας να αποκτησουν ομορφιά και ισορροπία.

Ας είναι παντου όλα τα πλασματα ευτυχισμενα και ελευθερα και ας είναι οι πραξεις μου, οι σκεψεις μου και τα λογια μου, εναρμονισμενα με αυτό το σκοπο.

Ευλογημένα όλα! Χαρα σε όλα τα οντα! Τα δέντρα, τα πουλιά, τα ζώα, της γής και της θάλασσας!

Kλειστε τη μουσικη που βρισκεται κατω-κατω στη σελιδα για να ακουσετε τα βιντεο.
.

"καλή τύχη; κακή τύχη; ποιος ξέρει;"

2012-01-20T15:54:00.000+02:00

Ένας γέρος και ο υιος του δούλευαν σε ένα μικρό κτήμα. Είχαν μόνο ένα άλογο να τους σέρνει το αλέτρι. Μια μέρα, το άλογο το έσκασε.
"Τρομερό", είπαν οι γείτονες. "Μεγάλη κακοτυχία".
"Ποιος ξέρει αν είναι κακοτυχία ή καλή τύχη", απάντησε ο αγρότης.

Μια εβδομάδα αργότερα, το άλογο επέστρεψε από τα βουνά, φέρνοντας μαζί του στον στάβλο πέντε άγριεδες φοράδες.
"Τι καλή τύχη!" είπαν οι γείτονες.
"Καλή τύχη; Κακή τύχη; Ποιος ξέρει;" απάντησε ο γέρος.

Την επόμενη μέρα, ο υιός, προσπαθώντας να εξημερώσει ένα από τα άλογα έπεσε και έσπασε το πόδι του.
"Τρομερό! Πολύ μεγάλη κακοτυχία"
"Κακοτυχία ή καλή τύχη;"

Ο στρατός πέρασε από όλα τα κτήματα για να πάρει τους νεαρούς άντρες στον πόλεμο. Ο υιός του αγρότη δεν τους ήταν χρήσιμος, χτυπημένος όπως ήταν, τον άφησαν.

"Καλό; Κακό"

Όταν σταματήσουμε να προϋποθέτουμε ότι γνωρίζουμε τι είναι τελικά καλό ή κακό και αντιθέτως εμμένουμε στην πίστη -όταν βιώνουμε κάθε στιγμή δίχως κριτική και προσδοκία- ζούμε με διαφορετικό τρόπο.

Οι γνώστες είναι μια συντηρητική τάξη, προσκολλημένοι στο πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα, λύνοντας προβλήματα, αγωνιζόμενοι να κάνουν τα πάντα "σωστά".

Τί θα συνέβαινε αν παύαμε να βγάζουμε συμπεράσματα για το τι σημαίνουν όλα ή πώς θα έπρεπε να λειτουργούν τα πράγματα, και απλώς αφήναμε τη ζωή να εκτυλιχθεί, κάνοντας το καλύτερο με κάθε νέο κύμα ευχαρίστησης ή πόνου, επιτυχίας ή αποτυχίας -όλα μέρη της συνολικής δομής της ζωής; Διότι, όσα συνέβησαν σε εμάς, ασχέτως με το πόσο ευχάριστα ή τραγικά ή απίθανα ήταν, έπρεπε να συμβούν. Έπρεπε να συμβούν γιατί συνέβησαν και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει.

Η αποδοχή είναι ένας από τους παγκόσμιους νόμους της ζωής -η πιο δημιουργική, θετική και ευφυής στάση που μπορούμε να πάρουμε σε οποιαδήποτε στιγμή ή εμπειρία. Η αντίσταση είναι μάταιη. (Και εξαντλητική!) [...]

To σκασμένο λάστιχο όταν έχουμε καθυστερήσει σε μια σημαντική συνάντηση μπορεί να καταλήξει να μας σώσει από ένα μοιραίο δυστύχημα στην επόμενη διασταύρωση -ή μπορεί να μας οδηγήσει σε αυτό. Το ζήτημα είναι ότι δεν το γνωρίζουμε. Έχοντας καταλάβει αυτό, σταματάμε να παίζουμε τον ρόλο του Θεού.

Οι αγώνες της ζωής μας προσφέρουν καλύτερες στιγμές μάθησης. Η πίστη είναι το θάρρος να ζει κανείς σαν τα πάντα να συμβαίνουν για το ανώτερο καλό μας και τη διδαχή μας. Έτσι, όποτε αντιστεκόμαστε στην πραγματικότητα ή αντιμετωπίζουμε προκλήσεις, μπορούμε να θυμίζουμε στον εαυτό μας: "καλή τύχη; κακή τύχη; ποιος ξέρει;" Αυτή η προοπτική μπορεί να μας βοηθήσει να χαλαρώσομε περισσότερο γύρω από το θέμα της ζωής, της πίστης και του μυστηρίο. Διότι, απλώς δεν ξέρουμε.

Dan Millman, Η Σοφία του Ειρηνικού πολεμιστή-αποκωδικοποιώντας τον Δρόμο του Ειρηνικού Πολεμιστή, εκδόσεις έσοπτρον

.

Είναι τραγικό να είσαι μέρος ενός λαού που έχει μείνει στάσιμος, σαν ποτάμι που δεν βρήκε ποτέ θάλασσα, αλλά έγινε λίμνη και με τον καιρό βάλτος.

2012-01-14T20:29:00.000+02:00

Μέρος ενός λαού που κλέβει τις αναμνήσεις παλαιότερων γενεών για να δικαιολογήσει τον σημερινό αδικαιολόγητο λόγο ύπαρξής του.

Σε μια προσπάθεια να σώσουμε ότι σώζεται από την εξευτελισμένη συνείδησή μας, παροτρύνουμε ο ένας τον άλλον για ενέργειες απέλπιδες και ανευ ουσίας ....

"Τηλεφωνήστε στο τάδε νούμερο, αν συναντήσετε άστεγο που κινδυνεύει λόγω ψύχους" .... και αφού τηλεφωνήσουμε, καθαρίσαμε με την συνείδησή μας ... Αντί να πιάσουμε τον Δήμαρχο από τον λαιμό ώστε να βρει λύση, επιτρέποντας να διανυκτερεύσουν στα ΚΑΠΗ, ας πούμε, τον παπά ν ανοίξει την εκκλησία να τους στεγάσει και ένα σωρό άλλες παρεμβάσεις .... Λες και το πρόβλημα των αστέγων υφίσταται μόνο όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από το μηδέν ...

"Την ... τάδε ημέρα και ώρα, όλοι στο Σύνταγμα, ενάντια στην ασκούμενη πολιτική" ... Λες και η επανάσταση έχει κλείσει ραντεβού στο κομμωτήριο ... Αντί να επαναστατούμε καθημερινά σε όλους τους τομείς όπου διαπιστώνουμε αδικίες ....

"Την ... δείνα ημέρα και ώρα, να κατεβάσουμε τους διακόπτες του ηλεκτρικού, ώστε να πιέσουμε την ΔΕΗ να πάρει πίσω τα χαράτσια" ....., αφού πρώτα στηθήκαμε στην ουρά για να τα πληρώσουμε ....

Η υπερηφάνεια κομματιάστηκε και πουλήθηκε, προσωπικά από τον καθένα μας και εδώ που φθάσαμε, ας μη προσπαθούμε πλέον να κάνουμε ομελέτα χωρίς να σπάσουμε αυγά....

Αυτοί που διαφεντεύουν τις αξίες μας, εργάζονται μέρα νύχτα, καθημερινές και γιορτές, για να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους ... Είναι αδύνατον να ανακόψουμε την πορεία τους, αντιστεκόμενοι με .. ραντεβού, μια - δυό φορές τον χρόνο ...

Από: Νίκος Ιντζές

.

.

Το κλάμα του Αλεξ

2012-01-13T22:37:00.000+02:00

Οι αμφιβητίες/καχυποπτοι/εχθρικά προσκείμενοι στο άτομο, μπορούν να απολαύσουν μια...παράσταση άξια για όσκαρ από αυτόν τον... νεοταξίτη/σατανιστή Άλεξ...

Οι υπόλοιποι μπορούν απλά να νιώσουν τον πόνο και την οργή που συχνά νιώθουν και οι ίδιοι για ένα κάρο αδιανόητες, απάνθρωπες, απαράδεκτες νεοταξιτιές που τσακίζουν τη ζωή όλων μας και στην Ελλάδα του 2012, (όχι μόνο στις ΗΠΑ) αφού όπως πολύ σωστά είπε ο άνθρωπος, η νεοταξίτικη τεχνητή κουλτούρα, επιβάλλεται παντου, σε κάθε κοινωνία...

http://www.ideografhmata.gr/forum/viewtopic.php?f=165&t=8568&p=160867#p160867

http://www.youtube.com/user/TheAlexJonesChannel

Η καρδια εχει παντα δικιο.

2012-01-06T02:39:00.001+02:00

Όταν οι κανόνες δεν έχουν κανένα νόημα,
πρέπει να καταργηθούν.

Οπλιστείτε και ακολουθήστε την καρδιά σας... πάντα.

Εκεί βρίσκεται η αλήθεια.

.

Εξαίσια χορογραφία.

2012-01-05T04:00:00.000+02:00

House of Flying Daggers 2004

Director: Yimou Zhang

Writers: Bin Wang, Yimou Zhang,

Stars:Ziyi Zhang, Takeshi Kaneshiro and Andy Lau

Επιστροφη στο Κεντρο.

2012-01-01T17:44:00.002+02:00

Είσελθε στο εσώτατο ιερό της ψυχής...

Θυμήσου και συνειδητοποίησε την ξεχασμένη εικόνα του Θεού μέσα σου

.(Παραμαχάνσα Γιογκανάντα)

"Στο κέντρο και της πιο ταραγμένης καρδιάς υπάρχει ένας χώρος ειρήνης, χώρος άχρονος, που δεν τον αγγίζουν αλλαγές και απώλειες.

Καμιά ταραχή δεν μπορεί να ενοχλήσει αυτή την γαλήνη,καμια σκιά δεν μπορεί να θαμπώσει αυτό το φως. Ετούτη η ησυχία ξεκουράζει την ψυχή , επουλώνει τα τραύματα.

Τίποτα απ'οσα υποφέρουμε. απ'οσα φοβόμαστε, δεν μπορεί να βλάψει την τελειότητά της."

Καλή μας Χρονιά μέσα στην Γαλήνη της Καρδιάς!

Τελικά ήταν Άνθρωπος...!

2011-12-31T20:33:00.000+02:00

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.

Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια.

Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι. Δεν έδωσαν προσοχή.

Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν... την πρόσεξε.

Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό...σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο.

Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση.

Μια κοπέλα, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια τής γριούλας, δεν μίλησε.

Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθησε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου».

Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται». Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.

Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». «Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν νʼ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.

Αλλʼ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, νʼ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.

Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ νʼ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

Στην επόμενη στάση ένα παληκάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουργια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. Το παληκάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, είπε, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: «Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

Τζακ Κέρουακ

2011-12-31T03:56:00.000+02:00

Aς πιουμε στην υγεια των τρελλων...των απροσάρμοστων, των επαναστατων, των ταραχοποιών...Σε αυτούς που βλεπουν τα πραγματα διαφορετικά, που δεν τιμουν τους κανονες, που δεν σεβονται την ταξη...

Μπορει να τους επαινεσεις, να διαφωνησεις, να τους τσιταρεις, να δυσπιστησεις, να τους δοξασεις ή να τους κακολογησεις. Αλλα δεν μπορεις να τους αγνοησεις. Γιατί αλλαζουν πραγματα. Βρισκουν, φανταζονται, βοηθανε, ερευνουν, φτιαχνουν, εμπνεουν. Σπρωχνουν μπροστα τα παντα.

Ισως, πρεπει να ειναι τρελλοί. Πως αλλιως θα κοιταξουν ενα αδειο καμβα και θα δουν εργο τεχνης; Ή θα καθησουν στη σιωπη και θ'ακουσουν τραγουδι που δεν εχει γραφτει;

Eκει που καποιοι βλεπουν τρελλους, εμεις βλεπουμε μεγαλοφυίες. Γιατί οι άνθρωποι που ειναι αρκετα τρελλοι για να πιστευουν οτι μπορουν ν'αλλαξουν τον κοσμο, ειναι αυτοί που στο τελος το κάνουν.

-Τζακ Κέρουακ.

2011-12-27T16:12:00.000+02:00

Ο κοσμος δεν υπαρχει όταν κοιμασαι.
Και όταν εισαι ξυπνιος,
είναι ένα πανι οπου προβαλλεται ο νους σου.

Συνεπως είναι μια ιδεα και τιποτα άλλο.

Ραμάνα Μαχάρσι

.

Φωτεινά Χαρουμενα Χριστούγεννα με Αφθονια σε όλους και σε όλες τις μεριές του πλανήτη !

2011-12-25T13:04:00.001+02:00

.

.

.

Ζωη Ζεν.

2011-12-24T04:44:00.001+02:00

Η ζωή είναι άδεια και ανούσια, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε άλλο από το ότι σου δίνεται η ελευθερία και η ευκαιρία να την γεμίσεις νόημα.

Α! Και να κοιτάζεις εκεί που θέλεις να πας, διαφορετικά θα πας εκεί που κοιτάς.

2011-12-17T04:44:00.001+02:00

Τώρα είναι η ώρα για την απόλυτη, σε βάθος χαλάρωση.

Άφησε κάθε πόνο, λύπη ή δυσκολία απλώς να υπάρχει εκεί, αποδεχόμενος αυτή την πραγματικότητα.

Μοιάζει πολύ με την εμπειρία του Γκωτάμα Βούδδα, όταν, μετά από χρόνια αναζήτησης, τελικά παραιτήθηκε, ξέροντας ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο.

Την ίδια εκείνη νύχτα, φωτίστηκε.

Η μεταμόρφωση έρχεται,

όπως και ο θάνατος, στη δική της ώρα.

Και, όπως κι ο θάνατος,

σε πηγαίνει από τη μία διάσταση στην άλλη.

.

.

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια...

2011-12-16T06:19:00.001+02:00

Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών. Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα.

Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα. «Γιατί Θεέ μου», άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή.

Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου. Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία. «Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε.

«Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες»!

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι. Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα...

Καταρρακτης-Νερο-Χαλαρωση.

2011-12-16T02:44:00.002+02:00

Εάν μπορούσαμε να αφήσουμε για λίγο την ‘’σπουδαιότητά’’ μας στην άκρη, θα συνέβαιναν δύο καταπληκτικά πράγματα:

Θα ερχόμαστε σε επαφή με τον αληθινό μας Εαυτό και θα αποκτούσαμε αρκετή ενέργεια για να αντικρύσουμε έστω και στιγμιαία την Μεγαλοσύνη του Σύμπαντος!

Η Πηγή από την οποία προέρχομαι είναι η ίδια η Αφθονία.

Είμαι η έκφραση αυτής της Πηγής στην ύλη.

Η Αφθονία στην υλική διάσταση ακολουθεί πάντοτε το Πνεύμα.

Και το Πνεύμα είμαι εγώ γιατί είμαι αντίγραφο της Πηγής.

Όλα όσα απαρτίζουν το Πνεύμα που είμαι, έχουν κατέβει εδώ, στην ύλη, μαζί μου.

Η Αφθονία είναι ένα από αυτά.

Η έκφραση της Αφθονίας στην ύλη είναι να έχω όλα όσα χρειάζομαι για να φροντίζουν εμένα και την οικογένειά μου.

Αυτό που με χωρίζει από την Αφθονία είναι η ύπαρξη της αμφιβολίας.

Στη θέση της αμφιβολίας βάζω την πίστη και την εν-θύμηση του ποιος πραγματικά είμαι..

«Μπορείτε σήμερα να ξεκινήσετε την ημέρα σας συνειδητοποιώντας ότι είστε Θεοί επίσης;

Μπορείτε σήμερα πραγματικά, αντί να δώσετε τον έλεγχο στη σκέψη, να εμπιστευθείτε την

θεϊκότητά σας και να περάσετε μια όμορφη και χαρούμενη ημέρα, χωρίς άγχος και αμφιβολίες»;

Κουτχούμι

.

...

Μια αστοχια στην ανακτηση της μνημης...

2011-12-10T19:34:00.000+02:00

...Ειμαστε σπειρες μνημης ( φορεις D.N.A. ικανοι να αποκτουν εμπειρια ) σε ενα σκεπτομενο συστημα ομοιο με κομπιουτερ, στο οποιο υπαρχει μια δυσλειτουργια- μια αστοχια στην ανακτηση της μνημης... Η 'λυτρωση' δια της Γνωσεως, η πιο ορθα, της αναμνησης, αν και ειναι σε προσωπικο επιπεδο σημαντικη για ολους μας, εχει μεγαλυτερη και ευρυτερη σημασια για το συστημα σαν συνολο, εφοσον αυτες οι αναμνησεις ειναι δεδομενα που χρειαζονται κα ειναι πολυτιμα για την συνολικη λειτουργια του.

Επομενως, ειναι στην διαδικασια της αυτεπιδιορθωσης, η οποια περιλαμβανει την ανακατασκευη του υποκυκλωματος μας μεσω γραμμικων και ορθογωνικων χρονικων αλλαγων, καθως και με συνεχη σηματα προς εμας για να διεγερθουν οι μπολοκαρισμενες τραπεζες μνημης μας, ωστε να πυροδοτησουν και να ανακτηθουν ετσι, αυτα που ειναι εκει...

Οι αρχαιοι κατειχαν τεχνικες ( μυστηρια και τελετουργιες ) που χρησιμοποιουνταν κυριως στις Ελληνορωμαικες μυστηριακες θρησκειες, συμπεριλαμβανομενου του αρχικου Χριστιανισμου, για να επιτυχουν αυτη την πυροδοτηση και την ανακτηση...

Το Υπερτατο Ον ειναι τραυματισμενο, μεσα του ξεσπασε καποια προαιωνια κριση την οποια δεν καταλαβαινουμε.... Δεν πεσαμε εξαιτιας ενος ηθικου σφαλματος. Πεσαμε εξαιτιας ενος διανοητικου σφαλματος. Πηραμε τον φαινομενο κοσμο σαν αληθινο. Οποτε ηθικα ειμαστε αθωοι.

Αυτο που μας λεει πως αμαρτησαμε ειναι η Αυτοκρατορια(σκοτος) με τις διαφορες μασκαρεμενες πολυμορφες της..

Απο το βιβλιο του Philip Dick : Valis.

Φοβάμαι, ότι μια μέρα θα με εγκαταλείψουν όλοι... και θα μείνουν μόνοι τους..

2011-12-10T15:07:00.001+02:00

ανεκδοτα

Ευδαιμονειτε!

Ο Θεός πάντα αστειεύεται. Κοιτάξτε τη δική σας ζωή - είναι ένα αστείο! Κοιτάξτε τη ζωή των άλλων ανθρώπων, και θα δείτε αστεία και ανέκδοτα και πάλι αστεία. Η σοβαρότητα είναι ασθένεια, η σοβαρότητα δεν έχει τίποτα πνευματικό, γι' αυτό. Πνευματικότητα είναι το γέλιο, πνευματικότητα είναι η χαρά, πνευματικότητα είναι η διασκέδαση.

Osho

Ο Νασρεντίν ερέθιζε συνεχώς τους φίλους του με την αιώνια αισιοδοξία του. Όσο άσχημη κι αν ήταν μια κατάσταση, εκείνος έλεγε πάντοτε:
- Θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι χειρότερο.
Για να τον θεραπεύσουν από αυτή του την ενοχλητική συνήθεια, οι φίλοι του αποφάσισαν να του παρουσιάσουν μια κατάσταση τόσο μαύρη, τόσο ζοφερή, που να μην μπορούσε ο Νασρεντίν να βρει καμία ελπίδα σ’ αυτήν.
Μια μέρα, ένας απ’ αυτούς τον πλησίασε στο καφενείο και του είπε:
- Νασρεντίν, άκουσες τι συνέβη στον Αλί; Χθες βράδυ, πήγε στο σπίτι του, βρήκε τη γυναίκα του στο κρεβάτι με έναν άλλο άντρα, τους σκότωσε και τους δύο κι ύστερα αυτοκτόνησε.
- Τρομερό, θα μπορούσε όμως να είχε συμβεί κάτι χειρότερο, είπε ο Νασρεντίν.
- Τι στα κομμάτια θα μπορούσε να είχε συμβεί, που να ήταν χειρότερο απ’ αυτό;
- Αν είχε συμβεί προχθές, τώρα θα μπορούσα να είμαι εγώ ο σκοτωμένος.

Φαίνεστε πολύ ερωτευμένοι! - Α ναι, είμαστε! - Κι από πότε είστε ζευγάρι; - Εδώ και. 58 mails, 35 μηνύματα, 104 likes και 235 σχόλια!

Στην τάξη του Τοτού διδάσκει μια νεαρή δασκάλα, νοστιμούλα και πεταχτούλα!
-Σήμερα παιδιά θα έρθει να παρακολουθήσει το μάθημά μας ο επιθεωρητής δημοτικής εκπαίδευσης, ανακοινώνει στην τάξη η δασκάλα
-Τι είναι αυτό κυρία;
-Μην ανησυχέιτε, απλά ένας κύριος θα είναι στο τέλος της αίθουσας και θα παρακολουθεί το μάθημα.

Μπαίνει ο επιθεωρητής κι αρχίζει η δασκάλα να γράφει ερωτήσεις στον πινακα.
Για αρχή γράφει
-5 Χ 7 πόσο κάνει;
Σήκωνει το χέρι η Αννούλα
-Ναι Αννούλα
-35 κυρία
Μπράβο Αννούλα

Στην συνέχεια γράφει στον πίνακα

-Πιο είναι το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας;
-Κυρία, κυρία ο Γιωργάκης
-Πες Γιωργάκη!
-Η Κρήτη κυρία!
-Μράβο Γιωργάκη

Συνεχίζει πάλι στον πίνακα η δασκάλα
-Ένα κομμάτι θάλασσας που χωρίζει δύο ξηρές κι ενώνει δύο θάλασσες;

Εκείνη την στιγμή πέφτει η κιμωλία της κυρίας και σκύβει να την πιάσει

-Παιδακια ποιος θα μας πει αυτήν την απάντηση;

Σηκώνει το χέρι ο Τοτός γεμάτος αυτοπεπεποιθηση και σιγουριά
-Κυρια,Κυρία!
-Είσαι σίγουρος Τοτέ ότι ξέρεις την απάντηση;
ρωτάει η δασκάλα φοβούμενη ότι θα πεί βλακεία ο Τοτός
-Ναι κυρία ναι!
-Άντε για πές!
-Κωλάρα, κυρία!
-Τι είναι αυτά που λές παλιόπαιδο, δεν ντρέπεσαι περασε έξω!
-Μα κυρία αυτό δεν είναι;
-Πέρασε έξω είπα τώρα!

Σηκώνεται ο Τοτός θυμωμένος να βγεί έξω, κοντοστεκεται, γυρίζει και λέει προς τον επιθεωρητή:
-Κι εσύ ρε μεγάλε εκεί πίσω, άλλη φορά αν δεν είσαι σίγουρος για την απάντηση μην ψιθιρίζεις τίποτε

Η γυναίκα μου χτες φόρεσε τα σέξυ εσώρουχα και όταν πήγα σπίτι,μου είπε "δέσε με στο κρεββάτι και κάνε ότι θες".
-Και εσύ τι έκανες?
-Την έδεσα και πήγα στο μπαρ!!!!!

Φοβάμαι, ότι μια μέρα θα με εγκαταλείψουν όλοι... και θα μείνουν μόνοι τους..

Κοιτάζω για διακοπές:
Γύρος Γαλλίας 1650€!
Γύρος Β. Ιταλίας 900€!
Γύρος Πελοποννήσου 500€!
Γύρος λίμνης Μαραθώνα 75€...
Τελικά διάλεξα...
γύρο με πίτα 2,00€!!!

"Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, είσαι τόσο ηλίθιος που θα βρεθείς στη Θράκη"

Το να κλέψω το κράτος είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ. Το να με κλέψει είναι ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ!

Από κυβέρνηση με ειδικές παράγκες ζητείται καταναλωτής με ταλέντο στο να τρώει φάπες και μπάζα.

Αμοιβή με την κιλοβατώρα.

Σε παρακαλώ Θεέ μου. Άφησέ με να σου αποδείξω ότι τα λεφτά του ΛΟΤΤΟ δεν θα χαλάσουν το χαρακτήρα μου!

Οι στατιστικές λένε ότι ένας στους τέσσερις Έλληνες υποφέρει από κάποια διανοητική διαταραχή.

Σκέψου τους τρεις καλύτερους φίλους σου.

Αν είναι υγιείς, τότε έχεις πρόβλημα.

Κάποτε ήταν δύο πολύ άτακτα κλεφτρόνια . Η μαμά τους δεν τα άντεχε άλλο και αποφάσισε να τα πάει στον παπά της εκκλησίας να τους μιλήσει.
Ο παπάς πήρε το μικρότερο αδελφό , του πρόσφερε καρέκλα και του έκανε την πρώτη ερώτηση : " Πού είναι ο Θεός ; ".
Ο μικρός κοίταξε αριστερά , κοίταξε δεξιά , αλλά δεν έδωσε απάντηση.
" Πού είναι ο Θεός " τον ξαναρώτησε ο παπάς .
Ο μικρός ξανακοίταξε γύρω του αλλά δε μίλησε .
" Πού είναι ο Θεός σε ρωτάω ! " , είπε θυμωμένος ο παπάς .
Ο μικρός σηκώθηκε , βγήκε γρήγορα από την πόρτα , πήγε κοντά στον αδελφό του και του ψιθυρίζει στο αυτί: " Aσε μεγάλε ... υπάρχει πρόβλημα ... "
- " Τι πρόβλημα ; " , απαντά ο αδερφός ;
- " Να ... έχουν χάσει το Θεό και νομίζουν πως τον πήραμε εμείς! "

Πάει ένας στη λαϊκή και ρωτάει:
- "Τι είναι αυτό;"
- "Πατάτες."
- "Βάλτε μου ένα κιλό, αλλά τη κάθε πατάτα σε ξεχωριστή σακούλα."
Ξαναρωτάει:
- "Τι είναι αυτό;"
- "Ντομάτες."
- "Βάλτε μου ένα κιλό, αλλά τη κάθε ντομάτα σε ξεχωριστή σακούλα."
Ξαναρωτάει:
- "Τι είναι αυτό;"
- "Κρεμμύδια."
- "Βάλτε μου ένα κιλό, αλλά το κάθε κρεμμύδι σε ξεχωριστή σακούλα."
Τέλος, ρωτάει:
- "Τι είναι αυτό;"
- "Φακές... αλλά δεν πουλάμε!!!"

Ένας Έλληνας έχει μπει στο αεροπλάνο της επιστροφής από το Μεξικό για την Ελλάδα.
Κατά τη διάρκεια της πτήσης, του πετάγονται τα μάτια έξω, καθότι η αεροσυνοδός που κόβει βόλτες στον διάδρομο του αεροσκάφους είναι αστέρι (λατίνα βλέπεις).

-Πώς σε λένε; (την ρωτάει ο ξύπνιος Ελληναράς)
-Μερσέντες
-Μερσέντες. Τι υπέροχο όνομα! Κάποια σχέση με την Merceeeedddes Benzzzz;
-(τον χτυπά φιλικά στον ώμο) Ίδια τιμή!

Ηταν ένα βράδυ στην εθνική οδό ένας πούστης με την αμαξάρα του την cabrio και οδηγούσε αμέριμνος. Ξαφνικά τον πετάει έξω από τον δρόμο ένα φορτηγό. Κατεβαίνουν κάτω αυτός και ο νταλικιέρης. Ο πούστης παίρνει τηλέφωνο με το κινητό του τον δικηγόρο του.
- Έλα Αλέξανδρε, θα του πάρουμε το φορτηγό, το σπίτι, το εξοχικό, το....
- Τα α$%%^&^ μου θα πάρεις, του απαντά ο νταλικιέρης.
- Εντάξει Αλέξανδρε, κλείσε τα βρήκαμε!

Δύο τρελοι ανεβαίνουν σ' ενα λεωφορείο με δύο πατώματα σαν αυτά που κυκλοφορούν στο Λονδίνο. Ο ένας ανεβαίνει στο δεύτερο πάτωμα, μένει πέντε λεπτά, μετά ο φίλος του τον βλέπει να κατεβαίνει, με το πρόσωπο κάτασπρο.
- Μα τι συμβαίνει; τον ρωτάει.
- Μη τολμήσεις ν' ανέβεις επάνω, άπαντα ο άλλος. Δεν υπάρχει οδηγός...

Γουσταρω πολυ τις φαντασιωσεις στο SEX, η αγαπημενη μου ειναι να κανω τον HARRY POTTER. Πηδαω κ μετα εξαφανιζομαι..!!!

Αφού είσαι ρατσιστής, γιατί δεν τα βάζεις πρώτα με το μαύρο σου το χάλι;

Μπαμπά, εγώ από που ήρθα;
- Σε γέννησε η μαμά.
- Και η μαμά, από που ήρθε;
- Τη γέννησε η πεθερά μου, δηλαδή η γιαγιά σου.
- Κι εκείνη, από που ήρθε;
- Κατευθείαν από τη κόλαση παιδάκι μου!!!!

Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης σε ψυχιατρική κλινική, ρώτησα το διευθυντή πώς καθορίζετε εάν ένας ασθενής πρέπει ή όχι να εισαχθεί στην κλινική για θεραπεία;

"Λοιπόν," είπε ο διευθυντής, « γεμίζουμε ως επάνω μια μπανιέρα, και έπειτα δίνουμε ένα κουταλάκι του γλυκού, ένα φλυτζάνι τσαγιού και έναν κουβά στον ασθενή και ζητάμε από αυτόν να αδειάσει τη μπανιέρα. »

« Ω, καταλαβαίνω»,, ' Είπα. ' «Ένα φυσιολογικό άτομο θα χρησιμοποιούσε τον κουβά επειδή είναι μεγαλύτερος από το κουτάλι ή το φλυτζάνι τσαγιού. »

« Όχι» είπε ο διευθυντής, «Ένα φυσιολογικό άτομο ....θα τραβούσε το βούλωμα!!! Θέλετε ένα κρεβάτι κοντά στο παράθυρο;

Συζητούν δύο τύποι:
- Έχω παντρευτεί τρεις φορές, αλλά και οι τρεις γυναίκες μου πέθαναν.
- Σοβαρά; ρωτά ο άλλος. Πώς συνέβη;
- Η πρώτη μου γυναίκα πέθανε από δηλητηριώδη μανιτάρια...
- Τι λες, βρε παιδί μου; Και η δεύτερη;
- Κι εκείνη από δηλητηριώδη μανιτάρια.
- Κοίτα κάτι πράγματα! Και η τρίτη;
- Η τρίτη πέθανε από κάταγμα κρανίου.
- Αλήθεια; Πώς έγινε;
- Ε, δεν ήθελε να φάει τα μανιτάρια!!!

Δεν έχω χρόνο να μισώ αυτούς που με μισούν, γιατί είμαι απασχολημένη/ος αγαπώντας αυτούς που με αγαπούν....

Δύο τρελοί σε ένα τρελοκομείο:
- Μάντεψε τι έχω μέσα στην χούφτα μου.
- Μία αγελάδα!
- Δεν παίζω! ......Την είδες!.!.!

-Ρε φιλε?? Μενεις διπλα στην θάλασσα και δεν ξερεις να κολυμπας???

-Γιατι ρε φιλε εσυ που μενεις διπλα σε αεροδρομιο ξερεις να πετας????

Yπάρχουντρία είδη ανθρώπων:

αυτοί που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο,

αυτοί που το βλέπουν μισοάδειο & η Τζένη Βάνου που σε βλέπει στο ποτήρι της.!!

Μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα ένας τύπος χτυπάει την πόρτα και λέει:
- Ρε φίλε, μπορείς να έρθεις να με σπρώξεις;
- Ξέρεις τί ώρα είναι; 5 και τέταρτο! Περίμενε όμως να ντυθώ και έρχομαι, γιατί και εγώ το έχω πάθει.
Βγαίνει ο άνθρωπος σε δύο λεπτά, κοιτάει από δω, κοιτάει από κει, δεν βλέπει κανένα αυτοκίνητο.
Την ώρα που είναι έτοιμος να ξαναμπεί, ακούει μία φωνή:
- Φίλε εδώ! Στις κούνιες...χαχαχα..!

Η μεγαλύτερη εξέλιξη στις ιατρικές μεταμοσχέυσεις είναι ο έρωτας.
Δίνεις την καρδιά σου και παίρνεις τα @@ σου!

Απο μικρος ηθελα να γινω κατι...ποτε δεν εμαθα τι...

ΜΗΤΕΡΑ: -Ποιος θα φάει καρπούζι;
ΤΟΤΟΣ: -Εγώ.
ΜΗΤΕΡΑ: -Ποιος θα πιει χυμό;
ΤΟΤΟΣ: -Εγώ.
ΜΗΤΕΡΑ: -Ποιος θα πλύνει τα πιάτα;
ΤΟΤΟΣ: -Ε, όλα εγώ θα τα κάνω;

Σε ένα χωριό του Μεξικού σε ένα μπαρ ήταν τρεις μεξικάνοι. Εκεί που έπιναν περνάει από τον δρόμο μια μηχανή, μετά από τέσσερις ώρες λέει ο ένας:
- Μηχανή ήταν αυτό;
Μετά από πέντε ώρες απαντά ο άλλος:
- Μμμμμμ.
Τότε μετά από τρεις ώρες αποκρίνεται και ο τελευταίος:
- Μαλάκες, αν έχετε όρεξη για κουβέντα πείτε το μου να φύγω!

Μπαίνει ένας μεθυσμένος σε ένα μπαρ, πλησιάζει μια και της λέει:

'Έλα σπίτι μου να πηδηχτούμε μέχρι το πρωί!!!'

- 'Σας παρακαλώ, τι με περάσατε, για καμμιά πόρνη;'

- 'Γιατί μωρή, ποιος μίλησε για λεφτά;;;'

Αγάπη μου, δέκα χρόνια πέρασαν, δεν είναι καιρός να παντρευτούμε;
-Και ποιός θα μας πάρει;

Και οι αισιοδοξοι και οι απαισιοδοξοι προσφερουν στην κοινωνια. Ο αισιοδοξος εφευρισκει το αεροπλανο κ ο απαισιοδοξος το αλεξιπτωτο..

Είναι ένας πελαργός και κουβαλάει ένα γέροντα 80 χρονών.

Κάποια στιγμή γυρνάει ο γέροντας και λέει στον πελαργό:

"Έλα μ@κ@κα, παραδέξου ότι χαθήκαμε"

Χτυπάει το τηλέφωνο στο σχολείο:
- Εμπρός, απαντά η δασκάλα.
- Καλημέρα σας. Πήρα να σας πω ότι ο Τοτός δεν θα μπορέσει να έρθει σήμερα στο σχολείο.
- Ποιος είναι στο τηλέφωνο παρακαλώ;
- Ο μπαμπάς μου!

Όπου ακούς πολλά κεράσια κόψε τους Μπάφους, τα κεράσια δεν μιλάνε..

Ήταν ένας Αμερικανός, ένας Έλληνας και ένας Αφγανός και ταξίδευαν με αεροπλάνο.
Σε κάποια στιγμή περνάει η αεροσυνοδός και ρωτάει τον Αμερικάνο:
- “Θα πάρετε κάτι;”
- “Ένα ουίσκι με πάγο,” απαντάει εκείνος.
Ρωτάει τον Έλληνα.
- “Ένα ούζο με πάγο,” αποκρίνεται.
Ρωτάει τέλος τον Αφγανό και εκείνος αποκρίνεται:
- “Τίποτα. Σε λίγο θα οδηγήσω.”

Βλέπει ένας μεθυσμένος μια κυρία την πλησιάζει και της λέει:
- Ρε παιδί μου πώς είσαι έτσι;Δε βλέπεσαι!!!
- Αντε βρε ανόητε,δεν κοιτάς τα χάλια σου που είσαι τύφλα στο μεθύσι!
- Ναι, αλλά εγώ αύριο θα ξεμεθύσω!

Μια κυρία πανάσχημη και μύωπας τριγυρίζει σ` ένα μουσείο με τον άνδρα της και προσπαθεί να κριτικάρει τα έργα.
- "Και με αυτό εδώ το τέρας, τι θέλει να πει ο ζωγράφος;", ρωτάει κάποια στιγμή τον άνδρα της.
- "Μα, χρυσή μου, αυτό δεν είναι πίνακας, είναι καθρέφτης!", της ψιθυρίζει αμήχανα εκείνος!

Δύο φίλοι περπατούν στο δρόμο και συζητούν:
- "Ρε, μεγάλε, η γυναίκα σου κάνει καλό κρεβάτι;"
- "Δε ξέρω ρε μεγάλε. Άλλοι μου λένε ναι, άλλοι μου λένε όχι!"

Ήταν μια φορά δύο τρελοί. Εκεί που περπατούσαν στο δρόμο βλέπουν έναν να κάνει κουπί με μια βάρκα μες στη μέση του δρόμου.
Τα χασαν οι τρελοί! Οπότε ο ένας λέει στο φίλο του:
- Καλά τρελός είναι αυτός εκεί πέρα;
- Ναι, κάνει κουπί μες στο δρόμο!
- Πήγαινε πες στου να μη κάνει βλακείες!
- Τι λε ρε, τρελός είσαι; Να πας εσύ! Εγώ δεν ξέρω κολύμπι!

Τρεις φίλοι κυνηγοί συζητούν. Λέει ο ένας:
- "Μια φορά πήγα στη ζούγκλα και σκότωσα ένα λιοντάρι, οχτώ μέτρων μήκους και δυο πλάτους."
- "Αυτό δεν είναι τίποτα", λέει ο δεύτερος, "εγώ κάποτε στην Αφρική σκότωσα έναν ελέφαντα δέκα μέτρων ύψους και βάρους εξήντα τόνων."
Οπότε γυρίζει και ο τρίτος και τους λέει:
- "Ρε παιδιά την Νεκρά Θάλασσα την ξέρετε, λοιπόν εγώ την σκότωσα.

Στο σχολείο του Τοτού η δασκάλα λέει:
- "Πείτε μου κάτι που τρώγεται και αρχίζει από λάμδα."
Πετάγεται ο Τοτός:
- "Η λάμπα κυρία."
Η δασκάλα βάζοντας τα γέλια του λέει:
- "Η λάμπα Τοτέ δεν τρώγεται."
- "Τι λέτε κυρία, αφού κάθε βράδυ ο μπαμπάς μου λέει στη μαμά μου 'σβήσε την λάμπα και έλα να την φας'."

Την τύχη μου μέσα!....Οι νόμοι της γκαντεμιάς

Ο νόμος του τηλεφώνου: Όταν καλείς, λάθος αριθμό ποτέ δεν είναι απασχολημένο.

Ο νόμος της μηχανικής επιδιόρθωσης: Μόλις τα χέρια σου γεμίσουν με γράσο ή άλλο υλικό που λερώνει, θα σε πιάσει φαγούρα στη μύτη ή κάπου άλλου.

Ο νόμος του εργαστηρίου: Οποιοδήποτε αντικείμενο και αν πέσει, θα κυλήσει προς το λιγότερο προσιτό για εσένα μέρος.

Ο νόμος του λεωφορείου: Όταν είσαι στη στάση αρκετή ώρα και αποφασίσεις και ανάψεις τσιγάρο, τότε θα έρθει το λεωφορείο.

Ο νόμος του τσιγάρου: Μόλις ανάψεις τσιγάρο, θα προκύψει κάτι που πρέπει να κάνεις, μέχρι το τσιγάρο να καεί από μόνο του.

Ο νόμος του άλλοθι: Εάν πεις ψέματα στη δουλειά, ότι άργησες επειδή π.χ. έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου, την επόμενη μέρα το λάστιχο θα σκάσει πραγματικά.

Ο νόμος του αφρόλουτρου: Μόλις βυθιστείς στην μπανιέρα και έχεις χαλαρώσει, θα χτυπήσει το τηλέφωνο.

Ο νόμος της συνάντησης: Η πιθανότητα να συναντήσεις κάποιον που ξέρεις, αυξάνεται όταν είσαι με κάποιον που δεν θέλεις να σας δουν μαζί.

Ο νόμος του αποτελέσματος: Όταν ένα μηχάνημα δεν δουλεύει και προσπαθήσεις να το αποδείξεις στον ειδικό που έχει έρθει να το φτιάξει, τότε θα δουλέψει.

Ο νόμος του θεάτρου: Τα άτομα που έχουν θέσεις όσο πιο μακριά γίνεται από το διάδρομο, φτάνουν πάντα τελευταίοι.

Ο νόμος του καφέ: Μόλις φτιάξεις ζεστό καφέ στη δουλειά, το αφεντικό θα σου ζητήσει να κάνεις μια δουλειά που θα διαρκέσει ακριβώς μέχρι να κρυώσει ο καφές.

"Άνδρας" των ΜΑΤ λέει σε γιαγιά:
'-Κυρία μου δεν μπορείτε να περάσετε απο εδώ'.

Και η γιαγιά: '-Γιατί, έχεις σφουγγαρίσει;'

Μόλις έχει τελειώσει η Κυριακάτικη λειτουργία και πέντε άντρες πίνουν καφέ στο απέναντι καφενείο συζητώντας.

Λέει ο πρώτος: Ο Γιος μου είναι παπάς και όταν εισέρχεται σε έναν χώρο τον αποκαλούν: "Πάτερ"

Ο δεύτερος λέει. Ο Γιος μου είναι Αρχιμανδρίτης και όλοι τον φωνάζουν: "Πανοσιότατε"

Ο τρίτος, γεμάτος καμάρι λέει: Ο δικός μου είναι Μητροπολίτης και τον φωνάζουν: "Παναγιότατε".

Ο δικός μου είναι Αρχιεπίσκοπος, λέει ο τέταρτος και τον αποκαλούν: "Σεβασμιότατε".

Ο δικός μου είναι Πατριάρχης, λέει ο και τον αποκαλούν "Μακαριότατο".

Οπότε πετάγεται κάποιος που άκουγε τη συζήτησή τους και λέει.

Εγώ έχω μια κόρη: Είναι ψηλή, λεπτή με αναλογίες 38D" - 24" - 34".

Όποτε μπαίνει σε μια αίθουσα όλοι κάνουν τον σταυρό τους και αναφωνούν......

"Χριστέ μου!"

Ένας πολύ ηλικιωμένος αργοπέθαινε στο κρεβάτι. Ξαφνικά μύρισε το άρωμα του αγαπημένου του μπισκότου να έρχεται από την κουζίνα.
Μάζεψε τις τελευταίες δυνάμεις και ανασηκώθηκε από το κρεβάτι, ακουμπώντας στον τοίχο βγήκε από το δωμάτιο και με μεγάλη προσπάθεια λαχανιασμένος μπήκε στην κουζίνα. Εκεί ήταν απλωμένες εφημερίδες στο τραπέζι και επάνω ταψιά με εκατοντάδες μπισκότα. Ήταν στο παράδεισο; Ή ήταν μια τελευταία πράξη της αγάπης της αφοσιωμένης συζύγου του; Για να φύγει σαν ευτυχισμένος άνθρωπος; Με μια τελευταία προσπάθεια πήγε στο τραπέζι, το γερασμένο χέρι έπιασε ένα μπισκότο στην άκρη του τραπεζιού.
Όταν ξαφνικά τον χτύπησε με μια σπάτουλα η σύζυγος.
“Άστα αυτά, είναι για την κηδεία σου.

Οι αγαπημένες φράσεις ενός φασίστα.
Καταδικάζουμε την βία απ' όπου κι αν προέρχεται, εσείς μπορείτε να το πείτε αυτό;
Τι είπες ρε ανθέλληνα!
Εγώ φασίστας; Επειδή αγαπάω την πατρίδα μου;
Δεν είμαι φασίστας, είμαι Έλληνας.
Πας μη Έλλην βάρ βαρ ος. Δε το λέω με την σημερινή έννοια το βάρβαρος ρε παιδί μου..
Μας έκαψαν οι φασίστες!
Και αυτή η περιοχή ήταν Ελληνική κάποτε.
Και αυτό Έλληνες το ανακάλυψαν.
Πίσω από αυτά κρύβονται οι Εβραίοι.
Πού τον είδατε τον ρατσισμό στην Ελλάδα;
Εμείς βασικά τους λυπόμαστε τους μετανάστες και θέλουμε να ζούνε στην χώρα τους, από την οποία ξεριζώθηκαν.
Σηκωθήτε από τα ντιβάνια, από τις χέστρες, από τους δονητές και παραγγείλτε τα βιβλία μου, που είναι σε μοναδική προσφορά.
Το φασιστικό κράτος μας απαγορεύει να κάψουμε βιβλία.
Το φασιστικό κράτος μας απαγορεύει να κυρήξουμε πόλεμο στην Τουρκία.
Το φασιστικό κράτος μας απαγορεύει να κάψουμε Εβραίους, ντροπή στο κράτος!

- Γιατρέ, έχω παρατηρήσει το εξής: Όταν ακουμπήσω τη γλώσσα μου, αφότου εχω πιεί λεμονάδα, σε ενα κομμάτι αλουμινόχαρτο πάνω από το οποίο διοχετεύω ρεύμα, νιώθω μια ελαφριά γλυκιά γεύση. Τί μου συμβαίνει;

- Έχεις υπερβολικά πολύ ελεύθερο χρόνο.

Έγινε μια φορά μια μεγάλη δημοπρασία έργων τέχνης όπου είχαν μαζευτεί οι μεγαλύτεροι συλλέκτες όλου του κόσμου.

Φυσικά δεν μπορούσε να λείπει και αυτός που είχε συγκεντρώσει τα περισσότερα έργα τέχνης στον κόσμο. Άρχισε η δημοπρασία και το πρώτο έργο ήταν ένας πίνακας του Ρέμπραντ που τον είχε φτιάξει όταν είχε ιλαρά. Σηκώνεται τότε πάνω ο μεγάλος συλλέκτης και με ύφος περιφρονητικό λέει:

- Σιγά το έργο, εγώ έχω τον πίνακα του Ρέμπραντ που τον είχε φτιάξει και με αφθώδη πυρετό! Αυτό εδώ δεν αξίζει μία!

Το επόμενο έργο ήταν ένας πίνακας του Πικάσο που τον είχε ζωγραφίσει σε ηλικία 10 ετών.
Πετάγεται πάλι πάνω ο μεγάλος συλλέκτης και με το ίδιο ύφος λέει:

- Σιγά τον πίνακα, έχω όλα τα έργα του Πικάσο που τα είχε ζωγραφίσει από τα πέντε του μέχρι και τα εννιά του!
Νευριασμένος τότε ένας άλλος συλλέκτης σηκώνεται πάνω και του λέει:

- Καλά, ρε φίλε, εσύ που έχεις όλους τους πίνακες, τον «Λένιν στη Γενεύη» τον έχεις;
- Τι είναι αυτό; Που βρίσκεται; αναφωνεί κατάπληκτος ο μεγάλος συλλέκτης.
- Στο μουσείο της Καζαμπλάνκα, του απαντούν.

Αμέσως ο μεγάλος συλλέκτης βάζει τα τσιράκια του να βρουν το τηλέφωνο του μουσείου. Τελικά παίρνει τηλέφωνο:
- Γεια σας, ενδιαφέρομαι για έναν πίνακα σας, τον «Λένιν στη Γενεύη».
- Μα δε γίνεται να σας τον δώσουμε, είναι μουσειακό κομμάτι, του απαντά ο διευθυντής του μουσείου.
- Σας πληρώνω όσο-όσο, λέει ο συλλέκτης και ρίχνει τον διευθυντή.

Μετά από λίγες μέρες φτάνει ο πίνακας στο σπίτι του συλλέκτη. Γρήγορα γρήγορα τον ανοίγει και τι βλέπει σοκαρισμένος; Βλέπει μια γυναίκα στο κρεβάτι με έναν άντρα με μεγάλο μουστάκι. Παίρνει αμέσως τηλέφωνο αυτόν που του είχε πει για τον πίνακα:

- Καλά ρε, με κορόιδεψες;
- Για ποιο πράγμα μου μιλάς;
- Για το Λένιν στη Γενεύη, τον πήρα και μου στείλανε έναν πίνακα με μια γυναίκα στο κρεβάτι με έναν μουστακαλή!
- Ε, αυτός είναι ο πίνακας.
- Μα καλά, η γυναίκα ποια είναι;
- Η γυναίκα του Λένιν.
- Και ο μουστακαλής;
- Ο Στάλιν.
- Και ο Λένιν;
- Στη Γενεύη!

Πως κατάλαβες μάρτυς, ότι ο κατηγορούμενος ήταν μεθυσμένος;

Πήγε κι έπεσε πάνω σε έναν στύλο κύριε πρόεδρε. Τραβήχτηκε και ξαναχτύπησε στο στύλο. Αυτό έγινε 4-5 φορές, οπότε φώναξε: «Πω-πω!έχω χαθεί σε δάσος!»

Μέσα στη μέση του Ωκεανού, ναυαγοί σε μία βάρκα βρίσκονται o Μπετόβεν ο Μότσαρτ και ο Λίστ.

Πάνω που έχουν χάσει κάθε ελπίδα βλέπουν μακριά ένα καράβι, φωνάζουν με όση δύναμη τους έχει απομείνει, το καράβι τους βλέπει και τους μαζεύει, αλλά για κακή τους τύχη είναι πειρατικό.

Πάνω στο κατάστρωμα οι τρεις μουσουργοί πεσμένοι κάτω, και ο δεύτερος καπετάνιος τους ανακρίνει.

-Εσύ ποιος είσαι ; ρωτά τον πρώτο.
-Εγώ είμαι ο Μπετόβεν ο μεγάλος συνθέτης, απαντά αυτός
-Και τι ξέρεις να κάνεις;
-Ξέρω να γράφω συμφωνίες
-Από δουλειές του καραβιού τι ξέρεις να κάνεις;»
-Τίποτα».

Αμάν λέει ο κουρσάρος την πατήσαμε.

Γυρνά τότε προς τον Μότσαρτ
-Εσύ, του λέει, τι ξέρεις να κάνεις
-Εγώ είμαι ο Μότσαρτ, το παιδί θαύμα, γράφω και εγώ έργα, όπερες κλπ.
-Καλά, του λέει, να δένεις τον φλόκο στο κατάρτι ξέρεις;
-Όχι βέβαια, εγώ είμαι μουσικός»

Έξαλλος ρωτά και τον Λιστ

-Εσύ; Πες μου ότι ούτε και συ δεν ξέρεις καμιά δουλειά του καραβιού»
-όχι βέβαια, εγώ είμαι ο Λίστ ο μεγάλος μουσικός εγώ ξέρω να γράφω βαλς»

Πάει, λοιπόν και αυτός στον αρχιπειρατή και του λέει:

-Καπετάνιε αυτοί είναι τελείως άχρηστοι δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα, μόνο κάτι μπούρδες για μουσικές λένε, σκέτη φύρα είναι»
-Πέτα τους στα σκυλόψαρα τότε»

Τους παίρνει τότε αυτός τους δένει τα χέρια και τα μάτια και τους πετά στη θάλασσα, έρχονται οι καρχαρίες και τους τρώνε.

Ηθικό δίδαγμα: Η Πειρατεία σκοτώνει τη Μουσική.

ΓΑΜΟΣ !!!

1) Όταν κάποιος σου κλέβει τη γυναίκα, δεν υπάρχει καλύτερη εκδίκηση από το να τον αφήσεις να την κρατήσει Sacha Guitry

2) Μετά το γάμο, άνδρας και γυναίκα γίνονται δύο πλευρές ενός νομίσματος, δεν μπορούν να συναντηθούν, αν και βρίσκονται πάντα μαζί. Hemant Joshi

3) Παντρέψου οπωσδήποτε. Αν πάρεις καλή γυναίκα θα είσαι ευτυχισμένος, αλλιώς θα γίνεις φιλόσοφος Socrates

4) Οι γυναίκες μας εμπνέουν μεγάλα πράγματα και μας έμποδίζουν να τα αποκτήσουμε Dumas

5) Το μεγάλο ερώτημα,...που δεν μπόρεσα να απαντήσω...είναι, "Τι θέλει μια γυναίκα;" Sigmund Freud

6) Είπα μερικές λέξεις στη γυναίκα μου και μου απάντησε με μερικές παραγράφους. Anonymous

7) "Κάποιοι ρωτούν για το μυστικό του μακροχρόνιου γάμου μου. Διαθέτουμε χρόνο να πηγαίνουμε δυο φορές την εβδομάδα σ' ένα εστιατόριο. Λίγο φως των κεριών, δείπνο, χαμηλή μουσική και χορό. Εκείνη πηγαίνει τις Τρίτες, εγώ τις Παρασκευές. Henny Youngman

8) "Δεν ανησυχώ για την τρομοκρατία. Ημουν παντρεμένος δυο χρόνια. Sam Kinison

9) "Υπάρχει ταχύτερος τρόπος να μεταφέρεις χρήματα από το´e-banking. Ονομάζεται γάμος." James Holt McGavran

10) Ήμουν άτυχος και με τις δυο γυναίκες μου. Η πρώτη μ' εγκατέλειψε και η δεύτερη δεν το έκανε. Patrick Murray

11) Δυο μυστικά για να κρατήσεις τον γάμο σου: 1. Όταν έχεις άδικο, παραδέξου το, 2. Όταν έχεις δίκιο σώπαινε. Nash

12) Ο αποτελεσματικότερος τρόπος να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου είναι να τα ξεχάσεις μια φορά. Anonymous

13) Ξέρετε τι έκανα πριν παντρευτώ; Ό,τι μου άρεσε!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Henny Youngman

14) Η γυναίκα μου κι εγώ ήμασταν ευτυχισμένοι για 20 χρόνια. Μετά συναντηθήκαμε. Rodney Dangerfield

15)Η καλή γυναίκα συγχωρεί τον άντρα της όταν αυτή έχει άδικο. Milton Berl

16)Ο γάμος είναι ο μοναδικός πόλεμος που κάποιος κοιμάται με τον εχθρό του! Anonymous

17) Κάποιος έβαλε αγγελία και ζητούσε γυναίκα. Την επόμενη μέρα έλαβε 100 γράμματα. Όλοι του έλεγαν το ίδιο πράγμα: "Μπορείς να πάρεις την δικιά μου." Anonymous

18) Πρώτος άντρας (υπερήφανα): "Η γυναίκα μου είναι ένας άγγελος." Δεύτερος άντρας (λυπημένα): "Τυχερέ, η δικιά μου ζει ακόμα."

Κάθεται μια αλογόμυγα στην πλάτη ενός λυκόσκυλου
Ρωτάει απορημένη η αλογόμυγα
-Τι είσαι εσύ;
απαντάει εκείνος:
-Λυκόσκυλο , ο πατέρας μου ήταν λύκος και η μητέρα μου σκύλος.
-Εσύ, τι είσαι; ρωτάει το λυκόσκυλο.
-Αλογόμυγα.
-Α καλά, οι δικοί σου το παρακάναν....

Δύο αναρχικοί παίζουν σκάκι.
Λέει ο ένας:
-ΜΑΤ.
Και ο άλλος απαντάει:
-ΝΤΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ!!

Η δασκάλα της Α» δημοτικού έχει πρόβλημα με τον Τοτό που όλο βρίζει και δε δίνει την παραμικρή σημασία στο μάθημα..
«Ποιο είναι το πρόβλημά σου;», τον ρωτάει εξαγριωμένη.
«Είμαι πολύ έξυπνος για να είμαι στην πρώτη τάξη». Απαντά ο Τοτός με ύφος. «Η αδερφή μου είναι στην τρίτη τάξη και είμαι πολύ εξυπνότερος από αυτήν. Πιστεύω πως πρέπει να πάω τουλάχιστον στην τρίτη κι εγώ».
Η δασκάλα τον πάει στον διευθυντή, ο οποίος συμφωνεί να του κάνουν διάφορα tests γνώσεων κι εξυπνάδας κι αν απαντήσει σωστά, να τον βάλουν στη τρίτη τάξη.
«Πόσο κάνει 3×13;», ρωτά ο διευθυντής.
«Τριάντα εννέα».
«Ποια είναι η πρωτεύουσα της Φιλανδίας;»
«Το Ελσίνκι»..
«Πότε γιορτάζουμε το έπος της Αλβανίας;»
«Την 28η Οκτωβρίου».
Σε όλες τις ερωτήσεις του διευθυντή, ο Τοτός απαντά σωστά. Όμως, μετά αρχίζει να ρωτά η δασκάλα, η οποία τον έχει άχτι και θέλει να αποδείξει πόσο αθυρόστομος είναι.
«Τι είναι αυτά που η αγελάδα έχει 4 κι εγώ 2;», ρωτάει πονηρά η δασκάλα.
«Τα πόδια», απαντά ήρεμα ο Τοτός.
«Τι είναι αυτό που έχεις μέσα στο παντελόνι σου, ενώ εγώ δεν έχω;»
«Τσέπες».
«Τι είναι μαλλιαρό, οβάλ, γλυκό και μέσα υγρό;»
«Η καρύδα».
«Τι μπαίνει μέσα σκληρό και ροζ και βγαίνει μαλακό και βρεγμένο;»
Ο διευθυντής ανοίγει διάπλατα τα μάτια του, αλλά πριν προλάβει να μιλήσει ο Τοτός λέει με αυτοπεποίθηση:
«Η τσίχλα».
«Τι κάνει ο άντρας όρθιος, η γυναίκα καθιστή και το σκυλί στα τρία πόδια του;», ρωτά ακόμη πιο έντονα η δασκάλα.
«Χειραψία».
Η δασκάλα τα έχει πάρει στο κρανίο! Αποφασίζει λοιπόν να χτυπήσει πιο δυνατά:
«Χώνεις τα παλούκια μέσα μου. Με πιέζεις, με καρφώνεις κι εγώ ανεβαίνω. Δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις κι εγώ βρέχομαι. Τι είμαι;»
Τα μάτια του διευθυντή ανοίγουν τρομαγμένα, αλλά πάλι πριν προλάβει να πει κάτι, ακούει τον Τοτό να απαντά:
«Η σκηνή!», απαντά με σιγουριά ο Τοτός.
«Βάζεις το δάχτυλο μέσα μου! Με παίζεις νευρικά! Ο σωστός άντρας αυτό κάνει πρώτα. Τι είμαι;»
Ο διευθυντής πλέον άναυδος κοιτάζει σα χαμένος!
«Η βέρα!», λέει θριαμβευτικά ο Τοτός.
«Είμαι σε διάφορα μεγέθη. Όταν δεν είμαι καλά, στάζω. Όταν με πιάνεις και με αναταράζεις, ανακουφίζομαι…. Τι είμαι;»
«Η μύτη».
«Είμαι σα σκληρό δοκάρι με σουβλερή άκρη. καρφώνομαι με δύναμη τρέμοντας.. Τι είμαι;»
«Το βέλος!».
«Αρχίζω από «μ» και τελειώνω σε «ι». Όταν με δοκιμάσεις λιγώνεσαι. Τι είμαι;»
«Το μέλι φυσικά!»
Ο διευθυντής φωνάζει: «Φτάνει πια! Ποια τρίτη τάξη; Στείλε το κωλόπαιδο κατευθείαν στο πανεπιστήμιο! Εγώ από μέσα μου απάντησα λάθος σε όλες τις ερωτήσεις…!!!»

Ερώτηση: Πόσα άτομα πρέπει να το κάνουν για να θεωρηθεί όργιο?
Απάντηση: Κοίτα, πολλοί λένε ότι χρειάζεται 3 άτομα. Αλλά αυτό δε λέγεται όργιο λέγεται τρίο. Άλλοι λένε 4, αλλά αυτό είναι δύο ζευγάρια. Άλλοι λένε 5, αλλά αυτό είναι ένα τρίο και ένα ζευγάρι! Άλοι 6 αλλά αυτό είναι 2 τρίο ή 3 ζευγάρια κ.ο.κ. Ε, όταν χάσεις το μέτρημα τότε λέγεται όργιο!

Η δασκάλα ζητά από τα παιδιά να πουν τι δουλειά κάνουν οι πατεράδες τους .
- Πες μας Γιαννάκη !
- Ο μπαμπάς είναι πυροσβέστης. Σβήνει φωτιές και σώζει ανθρώπους.
- Πολύ ωραία, η σειρά σου Κωστάκη.
- Ο μπαμπάς είναι γιατρός, αυτός εξετάζει τους ανθρώπους και τους δίνει φάρμακα όταν είναι άρρωστοι.
- Θαυμάσια! Εσένα Δημητράκη τι δουλειά κάνει ο πατέρας σου!- Ο πατέρας μου είναι χορευτής σε ένα gay club, χορεύει στην μπάρα, οι πελάτες βάζουν χρήματα στα εσώρουχα του, και αν έχουν να πληρώσουν καλά ο μπαμπάς πάει μαζί τους στο απέναντι ξενοδοχείο .
Νευριασμένη η δασκάλα στέλνει τους μαθητές στο προαύλιο του σχολείου κρατώντας μόνο το μικρό Δημητράκη.
- Δεν ήξερα ότι ο πατέρας σου κάνει αυτή την δουλειά , μικρέ μου!
- Με συγχωρείτε κυρία δασκάλα, λέει με δάκρυα στα μάτια ο Δημητράκης, είπα ψέματα, ο πατέρας μου είναι οικονομικός σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου και ντρεπόμουν να το πω!

Ήταν μια φορά ένας πλούσιος που ήθελε να αγοράσει το ακριβότερο και το καλύτερο αυτοκίνητο. Πάει στην εταιρία της ΠΕΖΟ και λέει:
- "Έχετε αυτοκίνητο που να είναι εντελώς αυτόματο;"
- "Όχι!", του απαντάνε.
Πάει στην MERCEDES, τους ρωτάει αν έχουν αυτοκίνητο που να είναι εντελώς αυτόματο και του απαντάνε και εκείνοι "Όχι!". Πάει στην BMW,
τους ρωτάει τα ίδια, και του απαντάνε:
- "Ναι, έχουμε τέτοιο αυτοκίνητο. Μόνο που πρέπει να λες "μπ...δέλο" για να ξεκινάει και "μ...νί" για να σταματάει."
Μπαίνει μέσα στο αυτοκίνητο, λέει "μπ...δέλο" και ξεκινάει. Ξαφνικά, βλέπει ένα γκρεμό μπροστά του, λέει στα γρήγορα "μ...νί" και σταματάει, ίσα-ίσα πριν πέσει κάτω. Ανακουφισμένος που γλύτωσε την πτώση στον γκρεμό, λέει:
- "Ουφ! Ευτυχώς, το μπ...δέλο σταμάτησε." ......

Οι κοπέλες συνήθιζαν να λένε...

1970 : Αγάπα με, αλλά μην με ακουμπάς.

1980 : Ακούμπα με, αλλά μην με φιλάς.

1990 : Φίλα με, αλλά μην κάνεις κάτι παραπάνω.

2000 : Κάνε κάτι παραπάνω, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

2010 : Κάνε τα πάντα,αλλιώς θα πω σε όλους ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα..

Μιά γυναίκα ξυπνώντας από έναν εφιάλτη έντρομη, βλέπει ένα τέρας στην άκρη του κρεβατιού της.

-Τι γυρεύεις εσύ εδώ; το ρωτά.

-Εμένα ρωτάτε κυρία μου;

Δικό σας είναι το όνειρο, της απάντησε.

Ήταν κάποτε ένας που ήθελε να ανοίξει έναν οίκο ανοχής. Στον 1ο όροφο έβαλε μοντέλα, στον 2ο έβαλε νοικοκυρές και στον 3ο καθηγήτριες.
Την πρώτη βδομάδα λειτουργίας τα μοντέλα έβγαλαν 1000 ευρώ, οι νοικοκυρές 1000 ευρώ και οι καθηγήτριες 3000 ευρώ.
Τη δεύτερη βδομάδα τα μοντέλα έβγαλαν 800 ευρώ, οι νοικοκυρές 800 ευρώ και οι καθηγήτριες 4000 ευρώ.
Το αφεντικό τρελάθηκε… Κάθε εβδομάδα τα μοντέλα κα...ι οι νοικοκυρές έβγαζαν όλο και λιγότερα ενώ οι καθηγήτριες όλο και περισσότερα!!!
Πιάνει και ρωτά έναν πελάτη που ήταν κάθε μέρα εκεί:
- Γιατί προτιμάς τις καθηγήτριες;
- Ε, την πρώτη μέρα πήγα στα μοντέλα. Όλη την ώρα «Μη το ένα, μη το άλλο, μη θα μου σπάσει το νύχι». Βαρέθηκα. Την άλλη μέρα πήγα στις νοικοκυρές. Αυτές ήταν συνέχεια «Όχι στο κρεβάτι, μόλις το έστρωσα. Όχι στον καναπέ, θα λεκιάσει. Μην πατάς εδώ, μη θα χαλάσεις εκείνο». Ενώ οι καθηγήτριες μόλις τελειώσεις σε ρωτάνε: «Το καταλάβας, ή να το ξανακάνουμε για να το εμπεδώσεις;»

Ο σκηνοθέτης στον κομπάρσο:
- "Μόλις σου κάνω σήμα, θα πρέπει να βουτήξεις στο ποτάμι."
- "Μα... Δεν ξέρω κολύμπι."
- "Δεν έχει σημασία. Άλλωστε αυτή είναι η τελευταία σκηνή!"

Άκου ανθρωπάκο...

2011-12-07T18:21:00.001+02:00

"Θα σου πω γιατί γελούν μαζί σου, ανθρωπάκο: επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά. Το σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο. Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω. Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα 'χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό."

Βίλχεμ Ράιχ «Άκου ανθρωπάκο» 1953.

(Ο Μιχάλης χρόνια ζει μόνος στα Εξάρχεια, επέλεξε το βουβό περιθώριο. Ήξερε τον Άσιμο, τη Μερκούρη κι άλλους πολλούς. Τώρα δεν ξέρει κανέναν. Λίγο πολύ, αυτά μου είπε σε μια τελευταία κουβέντα που είχαμε).

«Άκου λοιπόν Έλληνα ανθρωπάκο, κωλοελληνάκο, ανεύθυνε. Η ελευθερία ανώριμο ανθρωποειδές θέλει αγώνα και θυσίες όχι ηλίθια στιχάκια και επικλήσεις σε εύκολα αναθήματα. Δε σου χρωστάει βρε βλάκα κανένας τίποτα, η ύπαρξή σου δε συνιστά αυτονόητη ανταπόδοση ευεργεσιών, κακόμοιρε. Τι είν' αυτό που δε σου επιτρέπει να πεις την αλήθεια, την αλήθεια στον ίδιο σου τον εαυτό;

Άκου ανθρωπάκο, δειλέ και καιροσκόπε. Τι ήταν αυτό που σ’ έκανε να χάσεις την αξιοπρέπειά σου, να χωθείς μέσα στη δειλία και στο λαϊκισμό; Ζεις χρόνια, δεκαετίες, αιώνες ίσως με φαντασιώσεις και οράματα, λες και χαίρεσαι τη νιρβάνα της μαστούρας σ΄έναν κόσμο που δεν υπάρχει, σ’ έναν κόσμο που με το παραμικρό υποτάσσεσαι σ’ όποιον σου αγριέψει και σου πουλήσει προστασία. Μια πουτάνα είσαι φουκαράκο μου που το παίζει κυρία αλλά μόλις παρουσιαστεί νέος νταβατζής πιο μάγκας «κάνεις επανάσταση» και τρέχεις μαζί του. Έτσι έκανες με τους Ρωμαίους , με τους Χριστιανούς, με τους Φράγκους, με τους Τούρκους , αργότερα με τους Άγγλους και τελευταία με τους Αμερικάνους.

Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί είσαι ανεύθυνος ανθρωπάκο, γιατί δεν είσαι «Έλληνας» . Τη λέξη την έφτιαξες μόνο για να κρύβεσαι στη σκιά της, να κρύβεσαι ανήμπορε κακομοίρη πίσω απ’ το Σωκράτη, τον Αριστοτέλη, το Σεφέρη, το Βενιζέλο κι άλλου πολλούς που αντί να τους καταλάβεις, αντί να τους «χωνέψεις»,, τους «φόρεσες» ρούχο, να κρύψεις τη γύμνια σου, τους θεοποίησες και τους πουλάς όποτε σε συμφέρει, μέσα στην κακοσμία της αδυναμίας σου να εμπνευστείς και να παράγεις.

Άκου τραγικέ και δύσμοιρε ανθρωπάκο, μου προκαλείς αηδία όταν σκέπτομαι τι έκανες στον Προμηθέα , στο Σόλωνα, στο Σωκράτη, στο Θεμιστοκλή, στον Καζαντζάκη. Με τρελαίνεις που σε βλέπω να παραδίνεις την Ελλάδα στο Φίλιππο στη Χαιρώνεια, να «στήνεσαι στα τέσσερα» στους Ρωμαίους, να εγκαταλείπεις με ευκολία το δικό σου θεό για να υποταχθείς σ’ έναν άλλον τιμωρό και θύτη.

Σε σιχαίνομαι Ελληνάκο, «Ρωμιέ», Τουρκοχριστιανέ που τόσο κουτοπόνηρα φόρεσες το τούρκικο φέσι για να μη χάσουν οι κωλοπαπάδες σου τα «Βυζαντινά μεγαλεία». Και μετά, μετά τι έκανες ανθρωπάκο; Δήθεν έκανες επανάσταση για να λευτερωθείς. Από που ρε κακομοίρη να λευτερωθείς; Από τον άθλιο εαυτό σου πρέπει να λευτερωθείς όχι απ’ τους άλλους. Αν δεν γινόταν το Ναβαρίνο ακόμα Οθωμανός θα ήσουνα, βλάκα ε βλάκα. Οι Άγγλοι δεν σου έδωσαν καμιά ανεξαρτησία, «μαγαζί γωνία» στη Μεσόγειο νοίκιασαν.

Και πάλι καλά γιατί μια ελπίδα που είχες να γίνεις μέτοχος στην «επιχείρηση», την έχασες όταν σκότωσες τον Καποδίστρια για να μη χάσεις τη θεσούλα σου. Κι αργότερα, τι έκανες αργότερα; Ψήφισες το ΄20 εναντίον του Βενιζέλου να κάνεις τον καμπόσο στους νταβατζήδες σου φέρνοντας τον όλεθρο ξεριζώνοντας ενάμισι εκατομμύριο ανθρώπους απ’ τα σπίτια τους. Α, και μετά, αφού οδήγησες στο θάνατο και στην ανέχεια δεκάδες χιλιάδες απονήρευτους τους είπες ότι ήταν ήρωες και για παράσημο τους έφτιαξες κι’ έναν εμφύλιο να σφαχτούν μεταξύ τους.

Κι όταν βρήκες ευκαιρία έσφαξες τον αδερφό σου με κονσερβοκούτι, εμετικό ερπετό .Εδώ ήταν που άλλαξες «προαγωγό», εδώ ήταν που «επέλεξες» «Εθνάρχη» και αλυσοδέθηκες στο άρμα των Αμερικάνων. Για δεκαετίες τό΄παιξες αριστερός αλλά βούτηξες με βουλιμίαστο βόθρο του καπιταλισμού. Έφερες τη χούντα , την αποδέχτηκες πλήρως, ρουφιάνεψες το γείτονά σου, πήρες αγύριστα δάνεια και μετά έκανες και τον αγωνιστή για τη Δημοκρατία. Ποια Δημοκρατία βρε ανεγκέφαλε,πονηρέ ; Επειδή είσαι μέτριος, μετριότατος, σε συμφέρει να γίνεσαι μάζα και να ψηφίζεις «γκόμενες». «αδερφές» και «καραγκιόζηδες». Γιατί έτσι είσαι κι εσύ ανθρωπάκο, είτε είσαι λαός είτε εξουσία.

Δεν έχεις ιδέα τι θα πει Δημοκρατία ανθρωπάκο. Εσύ νομίζεις ότι με το που γεννιέσαι όλοι σου χρωστούν. Εσύ ρε χαμένε, τους χρωστάς και το χρέος σου είναι η ευθύνη. Από πού κι ως πού νομίζεις ότι έχεις δικαίωμα να λες την ηλίθια γνώμη σου, τις αυθαίρετες μαλακίες σου και να γίνεσαι σεβαστός ; Κι αν κάνουν πως σε ακούν γελοίο υποκείμενο είναι για να κερδίσουν αποδοχή . Κακομοίρη, ε, κακομοίρη, παίζεις θέατρο εναλλάξ, μια ψηφοφόρος μια βουλευτής. Και για να στο ξεκαθαρίσω , αυτό που νομίζεις Δημοκρατία ηλίθιε, είναι παρωδία. Αλλά τέτοιος που είσαι μια χαρά σου αξίζει να άγεσαι και να φέρεσαι στις κωμικοτραγικές πιρουέτες που στροβιλίζεις.

Γιατί ρε ανεύθυνε καταχρέωσες τη χώρα; Γιατί κατέστρεψες την Αθήνα με την αντιπαροχή; Γιατί διέλυσες την Παιδεία; Γιατί άφησες τα «ανθρωποειδή» των καναλιών να ισοπεδώσουν τα πάντα; Γιατί κλέβεις , όπου βρεις, ρε αλήτη; Γιατί σκότωσες ύπουλα και δόλια ότι υπέροχο και φωτεινό γεννήθηκε δίπλα σου; Πώς τόλμησες ανθρωπάκο να «δολοφονήσεις» τόσους και τόσους αληθινά όμορφους Έλληνες; Πώς τα κατάφερες, μαζάνθρωπε, να μεθοδεύσεις τέτοια εγκλήματα; Τι σ΄ έκανε να γίνεις αυτόχειρας και θύτης μαζί;

Άκου ανθρωπάκο, σε βαρέθηκα. Δεν σ’ εμπιστεύομαι πια. Έχεις «τελειώσει» από τότε που κατάλαβα τι ύπουλος δολοφόνος είσαι. Δεν δικαιούσαι ρε γύφτο ούτε «αγανακτισμένος» να είσαι στις πλατείες ούτε να σώσεις τη χώρα απ’ το χρέος. Είσαι ψεύτης κι ό τι κι αν κάνεις είναι μούφα. Ξέχνα το, ούτε για επανάσταση είσαι, ούτε για εξουσία. Δεν υπάρχεις βρε κουτοπόνηρε, δεν υπάρχεις απλά. Δεν μπορείς να σταθείς διπλά σε άλλους Έλληνες, φτιάχνεσαι και θες να τους «πηδήξεις». Είσαι χαλασμένος πια και δεν υπάρχει ελπίδα.

Άκου μαζάνθρωπε, τελείωνε με την κωλοκοινωνία σου, διάλυσέ τη , κάψτην, αφάνισέ τη, δε σου αξίζει . Φύγε, κάντην για αλλού, σε άλλες κοινωνίες «κουτόφραγκων». Μόνο εκεί δε σε ξέρουν, δε σε «ψυλλιάζονται» και τους ξεφεύγεις . Κι αφού δεν μπορείς να καταστρέψεις, αφού δε σου δίνεται χώρος να βιάσεις, να σφάξεις, να αλώσεις, βγαίνει από μέσα σου ο Θεός που αιώνες μισούσες κι έκρυβες, που πάντα πάλευες να τον «πεθάνεις». Ε τότε πια μεταμορφώνεσαι και γίνεσαι άνθρωπος, γίνεσαι Έλληνας και φωτίζεις τον κόσμο. Εσύ το άξεστο, βρώμικο και σιχαμένο σκαθάρι γίνεσαι «κουβάρι κάμπιες» και τότε, ε τότε φυσάει ένας αέρας και βγαίνουν οι πεταλούδες.

(Για την αντιγραφή, Αντρέας Ζαμπούκας).

Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν.

2011-12-07T01:48:00.000+02:00

Οι καλοί σου τρόποι δε σου επέτρεπαν να μιλήσεις με γεμάτο το στόμα. Είχες μπουκώσει από τη μάσα και έμεινες μουγγός όταν σκότωσαν τον Μιχάλη. Κολύμπαγες στα σάλια σου, έγλυφες τα κόκαλα της “αλλαγής” και ρούφαγες τον καταπραϋντικό χυλό της μεταπολίτευσης. Δεν άκουσες ποτέ τον πυροβολισμό. Χόρευες καρβελοτσιφτετέλια στα ορθάδικα της “γαλάζιας γενειάς” και ψάρευες κουμπαριές στη Μύκονο. Δε σε ένοιαξε. Εσύ δεν ήσουν αλήτης, δεν ήσουν περιθωριακός. Εσύ ήσουν νέος σοβαρός κομουνιστής, ήσουν περιφρουρητής του κόμματος, ήσουν πρώτος στα μαθήματα – ήσουνα πρώτος στον “αγώνα”, ήσουνα πλέον νόμιμος “επαναστάτης”. Δεν μύρισες ποτέ το αίμα

Φορούσες τόνους ινδικό πατσουλί και πολυλογάδικη θεωρία και μόστραρες τη φάτσα σου στα in κουλτουροποτεία του Κολωνακίου. Δεν είδες τίποτα. Τα μάτια σου είχαν θολώσει από τις αντανακλάσεις της βιτρίνας με τα κουστούμια και τον ζεστό κοπανιστό αέρα εισαγωγής. Δεν κατάλαβες τίποτα. Διάβαζες αθλητικές φιλάδες και σφαζόσουνα στα μπιλιάρδα για μια στημένη φάση. Ονειρευόσουνα να διοριστείς μπάτσος, δάσκαλος, εφοριακός ή έστω να κάνεις ένα “κόλπο”, μια αρπαχτή, μια κομπίνα με επιδότηση, ή να ανοίξεις ένα ιατρείο στα βόρεια προάστια, να χωθείς, να αναμιχθείς, να “γίνεις”, να “πετύχεις”. Δεν είχες παιδιά και εξ άλλου, αν είχες, θα τα μεγάλωνες αλλιώς εσύ, με αξίες, με ιδανικά, με τρόπους. Δεν έδωσες σημασία, η ζωή σου θα κυλούσε μια χαρά, γιατί να να σκάσεις για ένα 15χρονο ταραξία ; Ας καθότανε στα αυγά του είπες. Όχι πως το σκέφτηκες, αλλά έτσι είπαν όλοι οι άλλοι, έτσι είπες και συ, αυτόματα, όπως έκανες τον σταυρό σου από συνήθεια όταν πέρναγες από εκκλησία.

Πάχυνες και χόντρυνες τόσο, που έκανες κυτταρίτιδα στο μυαλό. Δεν ήθελες να μάθεις τίποτα, ούτε τη νύχτα που εκτέλεσαν τον Αλέξανδρο. Ζάπαρες ασύστολα τα “ελεύθερα” κανάλια της, Hi tech επίπεδης, τηλεόρασης σου, να ακούσεις τους δείκτες του χρηματιστηρίου και να καυλώσεις με το μέγεθος των καταθέσεων σου. Δεν θυμήθηκες. Είχες πλέον βηματοδότη στον εγκέφαλο και ταμειακή μηχανή στη καρδιά σου

Μέτραγες μονάχα αριθμούς, θυμόσουν μονάχα στατιστικές και δημοσκοπήσεις. Δεν αναρωτήθηκες για τίποτα. Από τη θαλπωρή του πανάκριβου τετρακίνητου τζίπ, χάζευες το κακόγουστο ολυμπιακό δέντρο μπροστά στο κοινοβούλιο και ένιωθες ασφαλής και προστατευμένος

Ωραίος, Ευρωπαίος, Ελληναράς κουβαρντάς, νοικοκυραίος και προπάντων περήφανος φιλήσυχος οικογενειάρχης. Δεν ανησύχησες για τίποτα. Η μεζονέτα σου ήταν χτισμένη σε γερά θεμέλια, βαμμένη με μονωτικό ξανθό του μεσημεριανάδικου, με χρυσά κάγκελα, πλαστικό γκαζόν και εντοιχισμένα παιδιά. Δεν συνειδητοποίησες πότε μεγάλωσαν τα παιδιά σου. Ο χρόνος ήταν χρήμα και το χρήμα, θηλασμός, νανούρισμα, παιδεία και ανατροφή. Μια ολάκερη ζωή ήσουν σε λαιμαργία νάρκη : “Ο μπαμπάς και η μαμά είναι κουρασμένοι και θέλουν να κοιμηθούν, σκάστε κωλόπαιδα και παίξτε στον καναπέ με το καινούργιο σας play box 360, ένα σκασμό λεφτά μας κόστισε, τι σκατά σας λείπει επιτέλους και γκρινιάζετε συνέχεια ;” Ποτέ δεν κατάλαβες τίποτα. Ροχάλιζες φαρμακωμένος από τα ψυχοφάρμακα και τα τηλεβαρβιτουρικά και ονειρευόσουνα νούμερα. Ήσουν ευτυχισμένος που, από το τίποτα, έγινες μικρό μηδενικό που ονειρεύονταν μεγάλα νούμερα.

Όταν έτσουξε ο καπνός στα μάτια σου, υπέθεσες πως καίγεται κάπου μακριά η χωματερή. Πολύ μακρυά στην υποβαθμισμένη συνοικία, εκεί που καταλήγουν τα πλούσια αποφάγια σου και τα σινιέ αποφόρια σου. Δεν ήξερες καν πως υπάρχουν δακρυγόνα, εξ άλλου είχες ξεχάσει πως έχεις δάκρυα και σε τι ακριβώς χρησιμεύουν. Γιατί να κλάψεις ; Ευημερούσες. Όταν άκουσες τον θόρυβο από τα τζάμια που έσπαζαν, φαντάστικες πως κατεδάφιζαν το γειτονικό χαμόσπιτο, εκεί που μένανε κατά δεκάδες στοιβαγμένοι κάτι μετανάστες, αυτό το άθλιο αυθαίρετο που σου χάλαγε τη θέα. Αυθαίρετο σαν το δικό σου αλλά μίζερο, σου χάλαγε την αισθητική. Ερεθίστηκες στην ιδέα να φτιαχτεί στη θέση του ένα πάρκο, αλλά μετά σκέφτηκες τις ενοχλητικές φωνές των παιδιών που παίζουν στα πάρκα και φαντάστικες πως θα ήταν καλύτερο ένα Mall. Δεν θα άνοιγες ποτέ το παράθυρο σου για να κοιτάξεις έξω, έτσι κι αλλιώς. Ποτέ δε το είχες ανοίξει, είχες αρκετά παράθυρα στο PC σου με θέα στη τσόντα και στο στοίχημα, τι ενδιαφέρον να δεις εκεί έξω ;

Όταν ένιωσες τη ζέστη απ τη φωτιά έτρεξες να περισώσεις τις πιστωτικές σου κάρτες, το κινητό, τα μετρητά και την γραβάτα. Η γραβάτα ήταν το πολυτιμότερο παράσημο σου. Η γραβάτα ήταν η ταυτότητα σου, η γραβάτα … χωρίς αυτήν ήσουν απλά ένα τίποτα, ένα τίποτα χωρίς τα αγαπημένα σου μηδενικά. Αναγκάστηκες να ανοίξεις το παράθυρο, η φωτιά σε ανάγκασε. Τέρμα η ασφάλεια, τέρμα η κλιματιζόμενη, αποστειρωμένη ζωή στο μικρό σπίτι στο λιβάδι. Τέρμα η ησυχία, τέρμα η ευταξία, τέρμα ο ύπνος, τέρμα η αποχαύνωση. Αναγκάστηκες να ανοίξεις το παράθυρο. Αναγκάστηκες να κοιτάξεις έξω. Αναγκάστηκες να αντικρίσεις επιτέλους τα παιδιά σου, γιατί τα είδες να είναι εκεί έξω, να φορούν κουκούλα και να πετούν μολότοφ. Θυμήθηκες πως θυμήθηκες να περισώσεις την γραβάτα, αλλά ξέχασες τα παιδιά σου.

Θρήνησες τα ATM των τραπεζών σαν να ήτανε δικές σου, αλλά δε βρήκες λέξη να πεις για τη ζωή ενός παιδιού που θα μπορούσε να είναι το δικό σου. Σιώπησες γιατί ήταν και το δικό σου δάχτυλο μπλεγμένο στη σκανδάλη. Όχι πως είχες ενοχές, τις συνέπειες φοβόσουν. Τι ενοχές να χει το τίποτα που έγινε μηδενικό που ονειρεύεται νούμερα ; Μόνο φόβο μη χάσει την ικανότητα να αθροίζει αριθμούς μπορεί να νιώσει. Να φοβάσαι λοιπόν από δω και πέρα, όχι αόρατους εχθρούς και εισβολείς, όχι προβοκάτορες και ξένες δυνάμεις. Να φοβάσαι τα παιδιά σου, αυτά που δεν σεβάστηκες. Να φοβάσαι, άθλιο νούμερο, πως κάποια μέρα από μηδενικό θα σε κάνουν τίποτα. Να φοβάσαι. Αφού δε σού μεινε άλλο αίσθημα να νιώθεις πάρα μόνο φόβο, γιατί τα υπόλοιπα τα αντάλλαξες σε τιμή θανάτου, να φοβάσαι. Σου αξίζει να φοβάσαι. Μην ελπίζεις πως θα ξεχάσουν. Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν.

Όσο το δικό σου παρελθόν θα πυροβολεί το μέλλον τους, τόσο για να έχουν μέλλον θα πυρπολούν το παρελθόν σου. Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν …

του Mind the Gap

http://parallhlografos.wordpress.com

Φαίνεται πως μόνο «από έξω» μπορούμε να περιμένουμε τη λύση. Η βαρβαρότητά μας πλέον δεν είναι αναστρέψιμη.

2011-12-05T17:33:00.000+02:00

Αυτή ήταν η μόνη φορά που ο Καρέλλεν θύμωσε: "Μπορείτε να σκοτώνετε ο ένας τον άλλον αν το θέλετε" - έλεγε η διαταγή- "κι αυτό είναι υπόθεση δική σας. Αν όμως σκοτώσετε τα ζώα με τα οποία μοιράζεστε τον κόσμο αυτό, τότε θα δώσετε λόγο σε μένα".

Κανείς δεν ήξερε τι θα έκανε ο Καρέλλεν για να επιβάλει τη διαταγή του. Δεν χρειάστηκε να περιμένουν για πολύ. Η Πλάζα ντε Τόρος ήταν γεμάτη, όταν οι ταυρομάχοι και οι συνοδοί τους έκαναν την επίσημη είσοδό τους στην αρένα. Το πλήθος χαιρετούσε τους ευνοούμενους όπως είχε κάνει εκατοντάδες φορές. Κι όμως, εδώ κι εκεί υπήρχαν πρόσωπα ανήσυχα στραμμένα στον ουρανό, στο ασημένιο σκάφος του Καρέλλεν που ήταν 50 χλμ. πάνω από τη Μαδρίτη.

Οι πικαντόρες πήραν τις θέσεις τους και ο ταύρος μπήκε ρουθουνίζοντας στην αρένα. Τα τρομαγμένα άλογα βγήκαν στο φως, καθώς οι καβαλάρηδες τα κέντρισαν να συναντήσουν τον ταύρο. Η πρώτη λόγχη έλαμψε στον ήλιο - χώθηκε στη σάρκα του ταύρου - και τότε την ίδια στιγμή ακούστηκε ένας ήχος που δεν είχε ξανακουσθεί ποτέ πριν στη Γη. Ήταν ο ήχος που έκαναν δέκα χιλιάδες άτομα που ούρλιαζαν από τον πόνο της ίδιας πληγής με αυτήν που είχε ο ταύρος - δέκα χιλιάδες άτομα, που όταν συνήλθαν από το σοκ βρήκαν ότι δεν είχαν πάθει απολύτως τίποτα. Αυτό όμως ήταν το τέλος αυτής της ταυρομαχίας, αλλά και το τέλος όλων των ταυρομαχιών

Άρθουρ Κλάρκ «Οι Επικυρίαρχοι, το Τέλος της Παιδικής Ηλικίας»

Η ζωή είναι μόνο για γέλια!

2011-11-30T04:38:00.001+02:00

.

.

H δυναμη των λεξεων.

2011-11-29T09:46:00.000+02:00

.

.

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ...

2011-11-28T01:09:00.001+02:00

Ένας αγρότης κάποτε πουλούσε κουταβάκια..

Έφτιαξε μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί αισθάνθηκε κάποιον να του τραβά το μανίκι...

Γύρισε και είδε ένα μικρό αγόρι. "Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι."

Είπε το αγόρι.

Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε.

"Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια είναι απο πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα.

Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό.

Μετά έβγαλε απο την τσέπη του μερικά κέρματα, τα έδωσε στον αγρότη και ρώτησε:

"Έχω αυτά τα χρήματα, φτάνουν για να πάρω το κουταβάκια;"

Ο αγρότης δε μίλησε.

Ξαφνικά το αγόρι είδε μια γούνινη μπαλίτσα να έρχεται μπρος το μέρος τους ακολουθώντας με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουταβάκια που ήταν πιο μπροστά απ'αυτό.

Σέρνονταν και αγωνίζονταν για να τα φτάσει.

"Αυτό θέλω." Είπε το αγόρι...

"Μα δε μπορείς να το πάρεις αυτό"

Είπε ο αγρότης."Δε θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουταβάκια δεν το βλέπεις;;;

" Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας δυο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σ'ένα ειδικό παπούτσι.

"Βλέπετε κύριε, ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω καλά και θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να τον καταλαβαίνει...

" Ο αγρότης τότε με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού...

"Πόσο κάνει;"

Ρώτησε ο μικρός....

"Τίποτα δεν κάνει" Είπε ο αγρότης.

"Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΜΟΥ"...

Τα πραγματα δεν είναι παντα όπως φαινονται.

2011-11-24T21:20:00.001+02:00

Υπάρχει μια ιστορία για ένα βασιλιά κάπου στην Αφρική, που είχε ένα πολύ στενό φίλο με τον οποίο μεγάλωσαν μαζί. Ο φίλος είχε τη συνήθεια να βλέπει κάθε τι που συνέβαινε στη ζωή τους (θετικό ή αρνητικό) και να το χαρακτηρίζει «πολύ καλό».

Μια μέρα ο βασιλιάς και φίλος του πήγαν να κυνηγήσουν μακριά. Η δουλειά του φίλου ήταν να γεμίζει και να έχει έτοιμα τα τουφέκια για το βασιλιά. Φαίνεται όμως ότι ο φίλος έκανε κάποιο λάθος στην ετοιμασία ενός όπλου, κι έτσι, όταν πυροβόλησε ο βασιλιάς, αυτό το όπλο του έκοψε τον αντίχειρα....

Εξετάζοντας την κατάσταση ο φίλος παρατήρησε ως συνήθως. «πολύ καλά !»

Οπότε ο βασιλιάς απάντησε, «όχι, δεν είναι καθόλου καλά !» και τον έστειλε στη φυλακή.

Αφού πέρασε ένας περίπου χρόνος, ο βασιλιάς πήγε να κυνηγήσει σε κάποια περιοχή όπου, όπως ήξερε, δεν είχε εχθρούς ή αγρίους. Όμως είχε, κι αυτοί τον έπιασαν και τον πήγαν στο χωριό τους. Του έδεσαν τα χέρια, μάζεψαν κάμποσα ξύλα, έβαλαν ένα καζάνι, και τον πήγαν για να τον ψήσουν ζωντανό. Όταν πλησίασαν να ανάψουν τη φωτιά, πρόσεξαν ότι του έλειπε ο αντίχειρας. Επειδή ήταν προληπτικοί δεν έτρωγαν ποτέ κάποιον που δεν ήταν αρτιμελής. Έτσι τον έλυσαν και τον άφησαν να πάει στο καλό.

Μόλις γύρισε στα μέρη του θυμήθηκε τον τρόπο που του κόπηκε ο αντίχειρας, κι αισθάνθηκε ένοχος για τη συμπεριφορά του απέναντι στο φίλο του. Πήγε τρέχοντας αμέσως στη φυλακή για να του μιλήσει. «Είχες δίκιο, φίλε μου,» του είπε, «ήταν καλό που τότε μου κόπηκε ο αντίχειρας.» Και συνέχισε να του διηγείται όλα όσα συνέβησαν. «Λυπάμαι φυσικά πολύ που σε έκλεισα για τόσο καιρό στη φυλακή. Είναι πολύ κακό εκ μέρους μου !»

«Όχι,» απάντησε ο φίλος του, «καλό είναι!»

«Τι θέλεις να πεις λέγοντας `καλό είναι΄; Πως γίνεται να είναι καλό το γεγονός ότι έστειλα το φίλο μου φυλακή για έναν ολόκληρο χρόνο !»

«Αν δεν ήμουν φυλακή, θα ήμουν μαζί σου!»

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο λαός της.

2011-10-30T03:45:00.002+03:00

Πέρα από τις τεχνικές του κουρέματος που οδηγούν στη σταθεροποίηση της δραματικής μας κατάστασης, η αλήθεια είναι ότι είμαστε μια συνολικά χρεοκοπημένη χώρα. Θα ζήσουμε πάνω από δέκα χρόνια εκτός αγορών, σε διαρκή οικονομική ύφεση, με μη ανταγωνιστική οικονομία, με κράτος αναποτελεσματικό και άκρως διεφθαρμένο και πολιτικό σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για την εκλογική πελατεία και τα ποσοστά του. Στο τέλος της δεκαετίας θα έχουμε ακόμα, ένα τερατώδες χρέος, στα 120% του ΑΕΠ. Τι άλλο θέλουμε;

Η Ευρώπη δεν μας εγκαταλείπει, το αντίθετο. Αλλά είναι αδύνατο στο εγχώριο πολιτικό προσωπικό, να καταρτίσει ένα οδικό χάρτη για τα επόμενα χρόνια. Φαντάζει αδύνατο στους πολιτικούς ταγούς δεξιά και αριστερά να πείσουν τον ελληνικό λαό για μια κοινή οργανωμένη προσπάθεια, ώστε να αλλάξει ο τρόπος που η κοινωνία μας αντιλαμβάνεται τον εαυτό της. Αλλά ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα πολιτικά κόμματα εύρισκαν σημεία επαφής, φαντάζει αδύνατο να συμφωνήσει ο λαός σε ένα κοινό σχέδιο δράσης.

Ποια είναι η θέση του λαού;

Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκεται σε κομφούζιο. Αυτό το βλέπεις στις απεργιακές κινητοποιήσεις και τις μαζικές πορείες. Όταν στο ίδιο μπλοκ συνωστίζονται, άνεργοι του ιδιωτικού τομέα, προνομιούχοι υπάλλήλοι των ΔΕΚΟ, χαμηλόμισθοι δάσκαλοι, υψηλόμισθοι εφοριακοί, «σκληρά εργαζόμενοι» στους Δήμους και ταξιτζήδες, με κοινά συνθήματα, υπό την ηγεσία των Παναγόπουλου, Λυμπερόπουλου, Μπαλασόπουλου και Φωτόπουλου καταλαβαίνεις γιατί το εργατικό κίνημα είναι και αυτό μέρος του προβλήματος. Μαζί με την ΕΕ, τις οικονομικές ελίτ και το πολιτικό σύστημα έβαλε και αυτό το χέρι του στην διάλυση της χώρας. Όταν στις κινητοποιήσεις της 28ης Οκτωβρίου, βλέπεις ακροαριστερές οργανώσεις, κοινοβουλευτικά κόμματα, απόστρατους, πατριώτες, «δεν πληρώνω», οπαδούς του Ηρακλή και χρυσαυγίτες να αποκαλούν προδότη τον πρόεδρο της δημοκρατίας και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου να χειροκροτεί, καταλαβαίνεις ότι τα επίδικα και η πολιτική έχουν γίνει μαρμελάδα και η κοινωνική συνοχή, γλιστράει πάνω της και διαλύεται. Ο φασισμός είναι εδώ.

Ο λαός αδυνατεί να παραδεχθεί την ήττα του μοντέλου ανάπτυξης που υποστήριξε με φανατισμό σε όλη την ύστερη μεταπολιτευτική περίοδο. Και αυτό είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένο. Σε ολόκληρη την περίοδο αυτή, ο λαός διαμόρφωσε την πεποίθηση ότι, η κατανάλωση είναι ο πρώτος και κύριος στόχος της ζωής του ανθρώπου. Η κατανάλωση χωρίς την αντίστοιχη παραγωγή. Πίστεψε στο αεικίνητο 1ου είδους, στο αδύνατο. Μέχρι χτες, η πλειοψηφία του λαού δεν ήξερε ότι η χώρα ζούσε με δανεικά. Σήμερα που το έμαθε, δεν θέλει να τα γυρίσει πίσω. Μέχρι χτες, η λέξη έλλειμμα της ήταν άγνωστη. Σήμερα που την έμαθε, θέλει να τη μεταφράσει σε πλεόνασμα, αλλά χωρίς να χάσει τίποτα από τα κεκτημένα. Γίνεται;

Αύριο, να μηδενιστεί το χρέος, να φύγουμε από την ΕΕ και το ευρώ, να γεμίσουν τα ασφαλιστικά ταμεία, να κυβερνήσει η πιο φιλεργατική Αριστερά, να καταργηθούν οι μπάτσοι και τα ΜΑΤ, να φύγουν τα χαράτσια, να φορολογηθεί αγρίως το μεγάλο κεφάλαιο ( το είδε κανείς;), να έρθουν εκατομμύρια μετανάστες, θα δούμε άσπρη μέρα; Θα έχουμε κάτι χειροπιαστό να πουλήσουμε σε Άγγλους, Ρώσους, Κινέζους, Αιγυπτίους, ώστε να εισάγουμε αυτοκίνητα, πετρέλαιο, σκόρδα και πατάτες και να διατηρήσουμε και την «εθνική μας κυριαρχία»;

Θα θέλει κανείς να πληρώνει έστω και λίγους φόρους; Θα γυρίσουν τα παιδιά στα θρανία και οι δάσκαλοι στον πίνακα; Θα πάψουμε να ζητάμε 1400 Ευρώ πρώτο μισθό, σύνταξη στα 40 με ανήλικο παιδί και επίδομα πλυσίματος χεριών; Θα μαζεύουμε τα σκουπίδια μας, θα κλείνουμε τα φώτα μέρα μεσημέρι;

Μέχρι σήμερα:

Ο λαός ήθελε ένα εύρωστο και ανεκτικό κράτος – χορηγό, πολυδαίδαλο και πολυάνθρωπο να παρέχει άριστες και δωρεάν υπηρεσίες. Αλλά ποτέ του δεν θέλησε, την αξιολόγηση των υπηρεσιών, τον έλεγχο των υπαλλήλων, τη μέτρηση της απόδοσης.

Ο λαός ήθελε να σπουδάζουν τα παιδιά του με κάθε τίμημα και θυσία, και μετά το κράτος να τους εξασφαλίζει αντίστοιχη δουλειά στο δημόσιο, με υψηλές αποδοχές.

Ήθελε παντού ΑΕΙ και ΤΕΙ, αλλά δεν νοιάστηκε ποτέ για την έρευνα που αυτά κάνουν. Ποτέ του δεν αναρωτήθηκε, αν η επιστήμη μπορούσε να φέρει ευημερία, να παράγει πλούτο και πως γίνεται αυτό. Ήθελε την τεχνολογία και τα πλεονεκτήματά της, αλλά ποτέ του δεν αναρωτήθηκε, αν αυτή μπορεί να πατεντάρεται και να κατασκευάζεται στο εσωτερικό.

Ζητούσε ολοένα και περισσότερη ενέργεια, καταναλωτικά προϊόντα, εξωτικά υλικά, παντός είδους μηχανήματα, αλλά ποτέ του δεν σκέφτηκε ότι αυτά εισάγονται και κοστίζουν.

Κανένα κόμμα, ομάδα, όμιλος σκέψης, δεν ζήτησε από τις κυβερνήσεις να στήσουν, να επιδοτήσουν, να ενθαρρύνουν, ανταγωνιστικές παραγωγικές μονάδες. Αντίθετα όλοι υιοθετούσαν συχνά τις ρετσέτες του ΚΚΕ περί ληστρικού κεφάλαιου και ξένων καταπατητών της χώρας.

Κανένας δεν σκέφτηκε ότι η χώρα πρέπει να παράγει την τροφή της και πως θα γίνεται αυτό, όταν όλοι οι γόνοι των αγροτών γίνουν αρχιτέκτονες και δικηγόροι. Τα φληναφήματα περί πλούσιας χώρας αδυνατούν να κρύψουν την εγκατάλειψη ή και την ακύρωση όλων εκείνων των πλεονεκτημάτων που θα μπορούσαν να την κάνουν πραγματικά και όχι μεταφυσικά, πλούσια. Δηλαδή τη γεωγραφική της θέση και ότι αυτή συνεπάγεται στον τουρισμό, τις εναλλακτικές καλλιέργειες, την «πράσινη» ενέργεια. Το επιχειρηματικό και εμπορικό δαιμόνιο των κατοίκων της και ότι αυτό συνεπάγεται σε προώθηση και εμπορική εκμετάλλευση των καινοτομιών που θα ανακαλύπτουν και θα κατασκευάζουν τα παιδιά της.

Αντίθετα, ο ελληνικός λαός ένιωσε λύτρωση, όταν η είσοδος των μεταναστών τον απάλλαξε από κάθε είδους χειρωνακτική εργασία. Στην ύστερη μεταπολίτευση, ο Έλληνας έμαθε να μισεί τη φάμπρικα και το χωράφι. Αντίθετα έμαθε να αγαπά τις υπηρεσίες και δη τις δημόσιες. Στους 10 εργαζόμενους Έλληνες οι 3 είναι ΔΥ, οι 4 παρέχουν ιδιωτικές υπηρεσίες και μόνο οι 3 παράγουν κάτι, για να θρέψουν και τους 10. Όποτε έκλεινε μια φάμπρικα, η Αριστερά πανηγύριζε για τη νίκη της κατά του καπιταλισμού. Νόμιζε ότι οι απολυμένοι θα «πυκνώσουν τις γραμμές της». Μετά ζητούσε να διοριστούν όλοι στο δημόσιο. Και γέμιζαν τα υπουργεία, οι Δήμοι, οι ΔΕΚΟ. Και όταν αυτά γέμιζαν, έφτιαχναν καινούργια. Και όλα αυτά τα πλήρωναν με δανεικά. Πως να βγει το μοντέλο; Ήρθε η φούσκα και έσκασε.

Ο ελληνικός λαός δεν είναι λαός ηλιθίων. Ξέρει καλά ότι το προηγούμενο μοντέλο ηττήθηκε. Δεν θέλει όμως να το παραδεχτεί. Ήταν ωραία στο παράδεισο, καθένας έβρισκε ότι πάντοτε ζητούσε, ή τουλάχιστον μπορούσε να ελπίζει ότι θα το βρει. Σήμερα κάποιοι τον βγάζουν βίαια από τον παράδεισο, του ξεσκίζουν το όνειρο. Και αυτοί δεν είναι, ούτε η τρόικα, ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι πιστωτές, ούτε ο καπιταλισμός. Είναι οι νόμοι της φύσης, η αρχή διατήρησης της ενέργειας.

Σήμερα, ο λαός διαδηλώνει, μουτζώνει, βρίζει, τσαμπουκαλεύεται, «κόβει» τα χέρια του και απειλεί, αλλά ξέρει ότι όλα αυτά είναι αδιέξοδα, απλές εκτονώσεις που γίνονται ως ομαδική ψυχοθεραπεία.

Η κρίση μας βοηθά να δούμε πτυχές της ηθικής μας που τις έχουμε απωθήσει.

Δυσκόλεψε η κατάσταση και αυξήθηκαν κατακόρυφα οι ληστείες, οι βιασμοί, οι φόνοι για λίγα ευρώ. Και πολλοί σπεύδουν να τους δικαιολογήσουν ως αποτέλεσμα της κρίσης.

Αντί οι δήμοι να οργανώσουν δίκτυα αλληλεγγύης για τους ασθενέστερους των δημοτών τους, φρόντισαν να πνίξουν τις πόλεις στο σκουπίδι, κάνοντας απεργία, αλλά και εισπράττοντας ταυτόχρονα το μεροκάματο. Οι περισσότεροι δημοτικοί άρχοντες ήταν στο πλευρό των απεργών, αφού αυτοί τους διόρισαν, είναι πελάτες τους.

Αντί οι καθηγητές να κάνουν δωρεάν και εθελοντικά την πρόσθετη διδακτική στήριξη, που έκοψε το υπουργείο, καλούνται από την ΟΛΜΕ να μην κάνουν ούτε την αναπλήρωση των χαμένων ωρών των καταλήψεων. Αντί οι συνδικαλιστές να υπερασπιστούν αυτοί πρώτοι τις σχολικές εγκαταστάσεις, στοχοποιούσαν τους συναδέλφους τους που αγωνίζονταν να κρατήσουν τα σχολεία ανοικτά και να αποτρέψουν τις καταστροφές. Διψάνε τα δημόσια ταμεία από φορολογικά έσοδα και οι δικαστές αποφάσισαν να δουλεύουν λιγότερο, συσσωρεύοντας έτσι χιλιάδες εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις.

Μέσα στον ορυμαγδό, καταστρέφονται ζωές, διαλύονται περιουσίες, καταρρέουν σχέδια, άνθρωποι φτωχαίνουν και αυτό δεν είναι απλά κακό, είναι ολέθριο, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Αν γινόταν, κάποιος θα έβρισκε τη λύση. Πληρώνουμε την ύβρι, δίκαιοι και άδικοι. Όσοι ακολουθούσαν και όσοι απλά κοίταζαν. Αλλά μέσα στον ορυμαγδό αναζητούμε και την αντίδραση στη δράση του κακού, τη στόφα και το μέταλλο των θιγομένων, την ποιότητα της αυτοκριτικής, την προσπάθεια ανάταξης των θρυμματισμένων ιστών. Και δεν βλέπουμε τίποτα που να μας κάνει να ελπίζουμε. Μονάχα την επανάληψη της ύβρεως. Ξαναμμένους αγύρτες και λαοπλάνους που καμώνονται τους επαναστάτες και προτρέπουν σε ακρότητες, σε εμφύλιο πόλεμο, πανικόβλητοι, γιατί βλέπουν την ήττα του μοντέλου τους και προαισθάνονται και τη δική τους εξαφάνιση.

Ο παράδεισος χάθηκε, αλλά η κόλαση είναι εδώ.

Καλά θα κάνει, ο λαός, να αναζητήσει από εδώ και μπρος μια άλλη πορεία ζωής και όχι σωτήρες εν λευκώ. Πριν αποφασίσει την επόμενη σύναξη παλουκοφόρων και πετροβολητών καλά θα κάνει να αναστοχαστεί τα πεπραγμένα του και να κοιτάξει μήπως και βρει συλλογικές και ατομικές λύσεις μέσα στον μικρόκοσμό του, για να τη βγάλει στα χρόνια που έρχονται. Μην περιμένει βοήθεια από τους πολιτικούς του, τουλάχιστον από αυτούς που φόρτωνε μέχρι χτες με ψήφους. Αυτοί τον έφεραν έως εδώ, με την άδειά του, βεβαίως. Μην περιμένει τίποτα καλό από αυτό το κράτος.

Αλλά και οι λύσεις που ήδη δρομολογούν οι πιστωτές του, λύσεις δυσβάσταχτες, θα απαιτούν σκληρή δουλειά, λιτότητα, διαφάνεια, συνέπεια, συνεργασία, ευθύνη, πρωτοβουλία, αξίες που έχει ξεχάσει. Αυτές θα είναι τα όπλα του, οι παντιέρες του, οι αντιστάσεις του στην πτώση.

Ας αυτοοργανωθεί για να επιβιώσει, ας σταθεί αλληλέγγυος στον διπλανό του και ας αφουγκραστεί αυτούς που λένε κάτι διαφορετικό, μήπως και σ’ αυτόν τον άλλο λόγο υπάρχει ίχνος κοινής λογικής, υπάρχει ζωή. Ας αποδεχτεί ότι ο πρότερος μη έντιμος βίος του συνεπάγεται και επιτήρηση και τεχνική βοήθεια και συμβουλές από τους ξένους που μάλλον καλύτερα τα κατάφεραν στο χωριό τους.

Διαφορετικά, θα κυλιέται μέσα στα σκουπίδια, τη βία, το φασισμό και τη φτώχια που επέρχεται. Και θα νομίζει ότι έτσι αντιστέκεται.

Απο το blog “Μη μαδάς τη μαργαρίτα” http://mhmadas.blogspot.com/

Γελοίοι ως Έλληνες

2011-10-30T03:00:00.000+03:00

Ανταπόκριση από το μέτωπο: Ένα ταξί κατεβαίνει κορνάροντας τη Σόλωνος με μια τεράστια ελληνική σημαία να κυματίζει από το τζάμι και το σύνθημα «Κάτω η χούντα» κακογραμμένο με μαρκαδόρο σε όλες τις πλευρές του ταξί. Πιο κάτω, στην Ακαδημίας, η διαδήλωση των ταξιτζήδων πλησιάζει το Σύνταγμα και φωνάζει «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το ‘73». Η αναπόληση της πτώσης της χούντας από τη συμπαθή συντεχνία με την αδιαμφισβήτητη αντιδικτατορική δράση συνδέεται με το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Στον ομιχλώδη συνειρμό περί της μεταπολίτευσης προσκολλάται το συντεχνιακό συμφέρον. Η χούντα είναι αυτό που μας χαλάει τη βόλεψη, που θίγει τα μικροσυμφέροντά μας. Η ιστορία ξαναγράφεται. Ή μάλλον η ιστορία έτσι γράφτηκε, απλώς δεν το ξέραμε. Η χούντα έπεσε το ’73 και όχι το ’74, μάλλον επειδή κι αυτή τόλμησε να τα βάλει με τους ταξιτζήδες. Το όποιο κοινωνικό συμβόλαιο συγκροτήθηκε έκτοτε βασίστηκε στη χυδαία συναλλαγή. Την κοινωνική ειρήνη την εγγυάτο ένα κράτος-νταντά των κακομαθημένων παιδιών.

Ο λαός αυτός δεν έχει καταλάβει τι του συμβαίνει. Σαν τα σκυλιά του Παβλόφ δεν μπορεί να αναγνωρίσει τίποτα πέρα από το μικροσυμφέρον του. Όταν η πραγματικότητα εισέβαλε στη νιρβάνα του καναπέ του, εξεγέρθηκε για να ζητήσει πίσω τις παλιές του ανέσεις, τα παλιά προνόμια. Όταν τα ανακτήσει ή όταν βαρεθεί θα γυρίσει στη φυσική του θέση.

Η «σκέψη» της διαδήλωσης έχει κοντά ποδάρια. Θέλουμε πίσω τους παλιούς μας μισθούς, τις παλιές μας δουλειές, τις καταναλωτικές μας ανέσεις, το ελληνικό όνειρο. Ποιος θα σας το δώσει; Η κότα που κάνει τα χρυσά αυγά. Η κότα ψόφησε, το πτώμα βρόμισε. Δεν υπάρχει πια κρατικός δανεισμός για να μπουκώνει ευρώ τα ανοιγμένα στόματα.

Θα πει κανείς, υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν πραγματικά από τις περικοπές, που τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Είναι αλήθεια. Φυσικά, δεν είναι αλήθεια για την πλειοψηφία όσων φωνάζουν. Εκεί βασιλεύει ο λαϊκισμός του κακομαθημένου παιδιού. «Τα θέλω όλα και τα θέλω τώρα», «να ζητάτε το αδύνατο». Ο σιτεμένος «ρομαντισμός» του Μάη του ’68. Μπούρδες. Ούτε κουβέντα για ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας όσων το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Η κοινωνία αυτή γαλουχήθηκε με τις αξίες του ατομικισμού και της ιδιώτευσης. Δείτε τα βουνά των σκουπιδιών στους δρόμους αυτής της κατεστραμμένης πόλης. Μάθαμε να νοιαζόμαστε για την καθαριότητα των μπαλκονιών μας, όχι για την καθαριότητα της πόλης μας. Είμαστε ένα γενικευμένο Not In My Backyard. Οι σωροί των σκουπιδιών διανθίζονται από πεταμένα έπιπλα, κλαδιά και μπάζα που προφανώς δε μπορούσαν να περιμένουν ούτε αυτά τη λήξη της απεργίας για να πεταχτούν στους δρόμους. Από το ’81 κι έπειτα φτιάξαμε σπίτια, εξοχικά, αγοράσαμε αυτοκίνητα, κατασκευάσαμε μια ευημερούσα μεσαία τάξη που ζούσε με δανεικά. Ταυτόχρονα, διαλύσαμε την κοινή μας ζωή, καταστρέψαμε τη φύση, χτίσαμε σε κάθε βουνοκορφή και σε κάθε δάσος, μολύναμε τις θάλασσες με σκουπίδια και απόβλητα, δηλητηριάσαμε τον αέρα που αναπνέουμε. Κλέβαμε απ’ όπου μπορούσαμε. Δημιουργήσαμε μια επίπλαστη οικογενειακή ευτυχία σε βάρος της κοινότητας. Νομίζαμε ότι μπορούμε να ζούμε στο μικρόκοσμό μας. Να διορίζουμε τα παιδιά μας, να δημιουργούμε περιουσίες χωρίς να δίνουμε φόρους. Ξεχάσαμε πως ζούμε σε μια κοινωνία, πως κάθε πράξη μας έχει επίπτωση στους διπλανούς μας, στις μελλοντικές γενιές.

Χάσαμε κάθε ισορροπία. Η δημόσια σφαίρα καταστράφηκε, έγινε βορά των ατομικιστικών συμφερόντων. Οι πολιτικοί διόριζαν, εμείς τους ψηφίζαμε. Οι δήμαρχοι έσβηναν κλήσεις, εμείς τους ψηφίζαμε. Οι δημόσιοι υπάλληλοι μας «εξυπηρετούσαν», εμείς τους λαδώναμε. Λησμονήσαμε τον τρόπο να ζούμε μαζί, κρύψαμε κάτω από το χαλί της καταναλωτικής μας μανίας το γεγονός πως η κοινή ζωή, η ύπαρξη μιας οργανωμένης πολιτείας αποτελεί αναγκαιότητα.

Ονομάσαμε την οργανωμένη πολιτεία κακό και μοχθηρό κράτος και γίναμε αναρχίζοντες μικροαστοί που δε σέβονται κανέναν νόμο παρά μόνο αυτόν που τους εξυπηρετεί. Η διαφθορά, ο χρηματισμός και οι πελατειακές σχέσεις υποκατέστησαν προκλητικά την αξιοκρατία, το κράτος δικαίου, την αλληλεγγύη. Λέγοντας δημόσιο συμφέρον φτάσαμε να εννοούμε το άθροισμα των ιδιωτικών και συντεχνιακών μας συμφερόντων. Μάθαμε να πατάμε πάνω στα κεφάλια των άλλων, των πιο αδύναμων, για να επιβιώσουμε. Τώρα που γίναμε εμείς οι πιο αδύναμοι δεν υπάρχει κανείς για να μας σώσει· ήρθε η ώρα να ζήσουμε με τα σκουπίδια μας.

του Θανάση Πολλάτου

http://mhmadas.blogspot.com/

Ποιος τη ζωη μου, την παραμονευει, στου κοσμου τα στενα ποιος σημαδευει ;

2011-10-29T05:22:00.003+03:00

.

.

Όπως επεφτε το χιονι, το περνουσε ψιθυριζοντας μια ανασα δροσιας..

2011-10-26T14:24:00.000+03:00

Χαικού:

ευχάριστο ξαφνιασμα για κάτι οικείο και καθημερινό,

που λέγεται ήρεμα και ευγενικά.

Ωραιος τυπος με διαυγη σκεψη ο Galeano acampada, μιλαει για ένα κοσμο που είναι αναποδα, που ανταμοιβει αυτους που τον καταστρεφουν…

2011-10-18T09:37:00.000+03:00

ΦAOS SATORI

Πλανητης Γη.

Ξέρεις κάτι; η Ελλάδα πεθαίνει... / Το Βλέμμα του Οδυσσέα - Ulysses´Gaze

Τραγουδι (κιρταν) με το σανσκριτικο μαντρα lokah samastha sukhino bhavanthu

"καλή τύχη; κακή τύχη; ποιος ξέρει;"

Είναι τραγικό να είσαι μέρος ενός λαού που έχει μείνει στάσιμος, σαν ποτάμι που δεν βρήκε ποτέ θάλασσα, αλλά έγινε λίμνη και με τον καιρό βάλτος.

Το κλάμα του Αλεξ

Η καρδια εχει παντα δικιο.

Εξαίσια χορογραφία.

Επιστροφη στο Κεντρο.

Τελικά ήταν Άνθρωπος...!

Τζακ Κέρουακ

Φωτεινά Χαρουμενα Χριστούγεννα με Αφθονια σε όλους και σε όλες τις μεριές του πλανήτη !

Ζωη Ζεν.

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια...

Καταρρακτης-Νερο-Χαλαρωση.

Μια αστοχια στην ανακτηση της μνημης...

Φοβάμαι, ότι μια μέρα θα με εγκαταλείψουν όλοι... και θα μείνουν μόνοι τους..

Φαίνεστε πολύ ερωτευμένοι! - Α ναι, είμαστε! - Κι από πότε είστε ζευγάρι; - Εδώ και. 58 mails, 35 μηνύματα, 104 likes και 235 σχόλια!

Η γυναίκα μου χτες φόρεσε τα σέξυ εσώρουχα και όταν πήγα σπίτι,μου είπε "δέσε με στο κρεββάτι και κάνε ότι θες".-Και εσύ τι έκανες?-Την έδεσα και πήγα στο μπαρ!!!!!

Φοβάμαι, ότι μια μέρα θα με εγκαταλείψουν όλοι... και θα μείνουν μόνοι τους..

Κοιτάζω για διακοπές:Γύρος Γαλλίας 1650€!Γύρος Β. Ιταλίας 900€!Γύρος Πελοποννήσου 500€! Γύρος λίμνης Μαραθώνα 75€...Τελικά διάλεξα...γύρο με πίτα 2,00€!!!

"Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, είσαι τόσο ηλίθιος που θα βρεθείς στη Θράκη"

Το να κλέψω το κράτος είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ. Το να με κλέψει είναι ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ!

Από κυβέρνηση με ειδικές παράγκες ζητείται καταναλωτής με ταλέντο στο να τρώει φάπες και μπάζα.

Αμοιβή με την κιλοβατώρα.

Σε παρακαλώ Θεέ μου. Άφησέ με να σου αποδείξω ότι τα λεφτά του ΛΟΤΤΟ δεν θα χαλάσουν το χαρακτήρα μου!

Οι στατιστικές λένε ότι ένας στους τέσσερις Έλληνες υποφέρει από κάποια διανοητική διαταραχή.

Σκέψου τους τρεις καλύτερους φίλους σου.

Αν είναι υγιείς, τότε έχεις πρόβλημα.

Γουσταρω πολυ τις φαντασιωσεις στο SEX, η αγαπημενη μου ειναι να κανω τον HARRY POTTER. Πηδαω κ μετα εξαφανιζομαι..!!!

Αφού είσαι ρατσιστής, γιατί δεν τα βάζεις πρώτα με το μαύρο σου το χάλι;

Η γυναίκα μου χτες φόρεσε τα σέξυ εσώρουχα και όταν πήγα σπίτι,μου είπε "δέσε με στο κρεββάτι και κάνε ότι θες".
-Και εσύ τι έκανες?
-Την έδεσα και πήγα στο μπαρ!!!!!

Κοιτάζω για διακοπές:
Γύρος Γαλλίας 1650€!
Γύρος Β. Ιταλίας 900€!
Γύρος Πελοποννήσου 500€!
Γύρος λίμνης Μαραθώνα 75€...
Τελικά διάλεξα...
γύρο με πίτα 2,00€!!!