Ο δημιουργός τους επέλεξε να τα φτιάξει, μακρυά από μπαράκια, στέκια και πολυσύχναστους δρόμους. Ούτε καν συγκεντρωμένα σε μια περιοχή, αλλά διάσπαρτα σε όλη την πρωτεύουσα. Σε σοκάκια και στενά που σπάνια θα περάσει ο ιθαγενής άνθρωπος. Δίπλα σε μπουρδέλα αλλοδαπών ιερόδουλων, σε υποβαθμισμένα ξενοδοχεία-γαμιστρώνες, σε χαμόσπιτα μεταναστών και τρώγλες-καταφύγια των παιδιών χαμένα στην παραμύθα τους. Πιο λακωνικά, στο υπογάστριο της πόλης όπου εμείς, οι εφησυχασμένοι πολίτες της δεν τολμάμε να πλησιάσουμε, πόσο μάλλον να σκύψουμε και να δούμε ότι είμαστε χωρίς τα ψιμύθια...



Γιατι οταν κλαιμε, καιμε με τα δακρυα την θλιψη ...




Ξεπερασε την τρελλα σου, ασ'την να φυγει απ' τα ...ορια!

Η αποδραση ειναι ο μονος πειρασμος
















πηγη φωτο: http://axebax.blogspot.com/
Εάν το συμπαν είναι η απαντηση, ποιο είναι το ερωτημα?
Είμαστε αυτό που γράφουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε.
Σήμερα είναι το αύριο, που φοβόμασταν χθες.
ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΙΑΣ ΛΑΜΨΗΣ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΑΣ...
(ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ)